Mist en het najaar dat hoort bij elkaar als een vis en een fiets. En nu denken jullie vast dat ik aan de paddo’s heb gezeten … Mist dus. En dan denk ik automatisch aan 3 situaties. De eerste is toen ik een klein ventje was en samen met wat vriendjes in het weiland achter het huis speelde. Ik woonde aan de rand van Woudenberg en aan de achterkant van het huis lagen veel weilanden. Mooi hoor. Op een bepaald moment kwamen vanuit de mist een paar jonge koeien aan rennen, hoewel het waarschijnlijk een soort van huppelen zal zijn geweest. Wij rennen om die beesten voor te blijven. Vergeet niet dat wij nog kleine kereltjes waren (jaar of 10) en dat huppelende koeien, in de mist, er best gevaarlijk uit kunnen zien. Het ‘voor blijven’ lukte ook, want die beesten waren bang voor ons en stopten vanzelf. Maar goed, toen had ik de eerste adrenalinestoot te pakken. Althans, zo lijkt het, want bij mist denk ik altijd als eerste aan deze gebeurtenis. Soort ‘kicks voor niks‘

De tweede situatie betreft een voetbaltraining bij de plaatselijke voetbalvereniging … Het was zo’n ouderwetse herfstmiddag waarop het vroeg donker werd, de mist langzaam kwam opzetten en je aan het einde van de training vanaf de middellijn het einde van het veld niet meer kon zien. Terwijl de trainer aan de ene kant van het veld nog bezig was, smeerden wij hem naar de kantine. Die kerel had op een bepaald moment slechts een half team en snapte daar niks van. Voetbalhumor mensen, hoewel er genoeg zijn die dat niet snappen.

Voor de derde situatie moeten we vele jaren verder gaan, tot ongeveer 4 jaar geleden. Het was na 8 uur ‘s avonds, windstil en mistig waren de omstandigheden en ik liep toevallig op mijn wedstrijdschoenen een tempotraining. Dat ging lekker, onvoorstelbaar. Je hebt wel eens van die dagen dat alles lijkt te kloppen…iedereen kent dat gevoel. Nou dat had ik die avond in het kwadraat, misschien wel tot de derde macht. Ook al had ik in die tijd al last van het loopprobleem (‘doorzakken linkerbeen’), die avond had ik nergens last van. Elke stap was raak, ik ging sneller en sneller en van ‘door het been zakken’ was geen sprake. Voor mijn gevoel was dat de laatste keer dat ik echt lekker heb getraind. Dus zowel een goed hardloopgevoel alsook dat het enorm snel ging. Sindsdien is het alleen maar slechter gegaan.

Dus elke keer als het mistig is en ik ga hardlopen heb ik hoop en dan bedoel ik niet deze hoop. Het zal toch niet dat ik deze keer wel …? Helaas, tot op heden heeft ook het lopen in mistige omstandigheden het lekkere en goede loopgevoel nooit terug gebracht.

Ik ben alleen wel zo goed gelovig dat ik wel de hoop houd dat het ooit nog goed komt met mijn hardlopen. Ooit …….

Zoals bekend loop ik vrij veel in het bos achter het huis: op nog geen 2 minuten hardlopen vanaf de achterdeur loop ik al tussen de bomen en op de bospaden. Laat ik dan eens wat vertellen over die wonderlocatie waar ik zoveel rondjes hardloop. Ik loop daar zoveel dat ik in Foursquare definitief de status ‘Admiraal van het Schothorsterbos’ heb verkregen. Dat pakken ze in ieder geval niet meer van mij af, maar dat even terzijde.

Maar goed, het hardloopbos dus. Allereerst moet ik je waarschuwen: je moet je niet al teveel voorstellen van dat bos … op onderstaande foto’s lijkt het heel wat, maar bekijk je het bos van boven dan zie je wel veel groen, maar dat betreft voornamelijk weiland. De paden zijn wel omgeven door bomen, maar meer dan 5 bomen breed is het niet. Zolang er nog bomen staan zal het wel bos blijven heten … de vraag is hoe lang dat nog duurt, want vergeleken met 20 jaar geleden zijn er inmiddels al vele bomen gesneuveld. Zogenaamd in verband met bosonderhoud … jajaja, voor de open haard van de medewerkers aldaar zullen ze wel bedoelen, maar dat is een opmerking in de categorie ‘off-the-record’. De looproutes zijn ingekleurd, dat is voor het intelligente deel van de lezers wel duidelijk, waarbij het meest gelopen rondje ongeveer 1300 meter is (bijna het hele buitenste getekende deel).

Maak je daar nou veel mee? kan je afvragen. Eigenlijk niet. Ik loop daar mijn rondjes, de ene keer sneller dan de andere keer. Vaak alleen en op zondag samen met twee loopmaten en dan vliegt de tijd voorbij. Loop ik alleen dan lijkt dat saai. Is het ook overigens, maar regelmatig zijn er wel andere lopers zodat ik er dan een soort van wedstrijd vergelijking van maak … kom ik dezelfde loper steeds op dezelfde plek tegen of is de ander sneller? Wees gerust, de ander is meestal niet sneller, maar dat heeft mede te maken met het feit dat snelle hardlopers uit Amersfoort zich niet of nauwelijks in het bos laten zien. Soms kom je op zaterdag een verdwaalde hardloopgroep van Altis tegen. Dan is het oppassen niet tegen die gasten aan te botsen, want de meesten lopen meer te kletsen dan dat ze opletten of er nog andere hardlopers zijn. Niet alleen op zaterdag kom ik die groepen tegen, als het ‘s avonds licht is zijn ze ook dan in het bos te vinden.

Wat wel irritante bosgebruikers zijn, zijn nordic walkende dames vrouwen. Vrouwen ja, want ik heb nog geen mannen met stokken in de handen gezien. Overigens zal er heus wel eens een kerel in het bos zijn met zijn stok in de hand, maar dat is een ander verhaal waar ik gelukkig geen ervaringen mee heb. Maar goed, de nordic walkende vrouwen: ik weet niet wat het is, maar die gaan dus nooit aan de kant. Alsof ze denken dat de hele breedte van het bospad voor hun is. Valt gewoon op … en het dan vreemd vinden dat ik het niet zo op nordic walkers heb …

Tempotrainingen kan je ook prima doen, waarbij ik mij voornamelijk beperk tot ‘lopen op tijd’. Doe je dat maar vaak genoeg en start je steeds op dezelfde plek dan heb je snel door of je een echt snelle training af legt of dat het een training is die in de categorie ‘stoempen en harken’ valt. Tip: tempotraining niet doen als er een kinderfeestje wordt gehouden, voor je het weet loop je een kleuter ondersteboven en is er kans op ruzie met xc3xa9xc3xa9n van de ouders. Want uiteraard hebben de kinderen het nooit gedaan.

Voor de rest wordt het bos gebruikt om zooi te lozen: de plaatselijk jeugd hangt regelmatig ‘s avonds in het bos en dat is dan de volgende dag te merken aan bierblikjes, flesjes, zakken chips (allemaal leeg overigens) en peuken en weet ik veel wat voor zooi verder. Uiteraard ook de gebruikelijke condoomverpakkingen, maar dat zal niemand verbazen. Zo nu en dan probeert een bezorger van reklamefolders of zijn neefje met huis-aan-huis kranten snel geld te verdienen en liggen er pakken papier in het bos. Wat dat betreft zou een eventuele trash-run op zondagmorgen best wel eens nuttig kunnen zijn.
Meest vreemde dat in het bos lag was vorige winter (begin 2010 dus): een string. Een dag later had iemand die string aan een boomtak gehangen … zeker in gedachte dat de eigenaresse nog wel een keer terug zou komen hahaha. Uiteindelijk heeft die string er een paar weken gehangen … op zich verwonderlijk.

Als ik bij mijn blogarchief zou kunnen (zal ik nog even flink gaan schelden op de ****** van weblog die er een enorme klotezooi van hebben gemaakt? Nee, dit keer niet, ik wacht tot een later moment) dan zou ik nog even het berichtje tonen van het neukende rampetampende stel dat ik zomer 2010 zag. Maar dat was eenmalig …

Meer bijzonders valt er eigenlijk niet te melden. Het is een mooie looplocatie en zo nu en dan maak je iets leuks mee. Zoals in bijna alle bossen of niet?

Kilometers maken, alsmaar kilometers… zie daar het lot van een hardloper. ‘Dan loop je toch niet‘ zeggen de onwetenden. Klopt, was het maar zo eenvoudig, maar een echte hardloper wil lopen. Het liefst hard en het liefst ver. Een dag niet hardlopen kan best. Sterker nog, dat wordt als ‘goed’ of ‘verstandig’ aangemerkt. De huiskamervraag van deze week: waarom is een dagje niet-hardlopen goed? *). Twee dagen achter elkaar niet hardlopen wordt al lastiger, maar is ook nog wel te doen, maar drie dagen achter elkaar niet lopen? Dat kan dus niet. En zo lopen wij hardlopers wekelijks kilometers. En het liefst iets harder dan de ‘buurman’.

Ook ik loop het liefst elke dag en het liefst zo ver mogelijk. Maar regelmatig gebrek aan lekker loopgevoel zorgt er voor dat ik zo’n 5 x per week hardloop. En dan bij voorkeur in het bos achter het huis. Dat zal de komende maanden echter wel steeds minder worden in verband met ‘het vroeg donker zijn’: dan maar ‘s avonds de weg op. Daarnaast loop ik het liefst op gevoel, schema’s die aangeven dat ik moet hardlopen in zone Z-zoveel (of D-zoveel of welke letter men er ook aan wil geven) zijn niet aan mij besteed. Voel ik mij lekker dan loop ik hard en voel ik mij wat minder dan loop ik gewoon minder hard. Simpel.

Laatst kreeg ik een schema van coach Richard en dat kwam in het kort neer op ‘lopen op gevoel‘. Mooi, dat past precies in mijn straatje. En ‘meer op de weg en minder in het bos‘. Dat is minder mooi, maar komt toevallig wel goed uit in de winterperiode. Dinsdagavond 25 oktober was het zover, ik ging de weg op om op gevoel te lopen. Het gevoel was goed, dus dat werd ouderwets knallen. Sinds tijden niet zo lekker echt hard gelopen. Kortom, ik zat ‘s avonds met een voldaan gevoel op de bank. En ook de volgende dag voelde ik mij overdag in prima vorm: wat een snelle training al niet kan doen.
Nou … dat werd daarna duidelijk. Want woensdagavond was het hardlopen al wat minder … niks aan de hand, want dat mag na een snelle training de avond er voor. Maar ook donderdagavond was het ‘niks’. Het weekend bestond uit wat rustig duurloopwerk en dat ging zondag redelijk lekker, mede omdat ik met een loopmaat liep en zeker niet te hard ging. Wel mooi was dat wij de 1300 meter lange rondjes door het bos steeds iets sneller liepen, zonder dat wij het gevoel hadden echt hard te gaan. Liepen wij de eerste ronde nog in 7.05, de laatste ronde ging in 6.31 … grofweg een halve minuut sneller. Lekker gelopen, hoewel ik de keren daarvoor op zondag lekkerder had gelopen.

Dinsdag 1 november liep ik in een rustig tempo, het gevoel was namelijk niet helemaal top. Als beloning kreeg ik na afloop licht stijve bovenbenen. Woensdag had ik na afloop zelfs nog iets stijvere bovenbenen en na het hardlopen donderdagmiddag waren mijn bovenbenen gewoon pijnlijk. Alsof ik een hele snelle halve marathon heb gelopen, maar hoe graag ik ook snel en ver wil lopen, die afstand had ik bij verre na niet gehaald. Kortom, tijd voor rust, maar waar die stijve en pijnlijke poten nou weer vandaan komen? (dat had de tweede huiskamervraag van de dag kunnen zijn)

Laten we het er maar op houden dat alles op 7 januari goed is en dat ik bij de winterloop in Woudenberg een beetje fatsoenlijk hard kan lopen. Jaja, dat duurt nog twee maanden, maar geloof mij, die zijn zo voorbij hoor.

*) prijs voor het goede antwooord: een dagje niet-hardlopen.

Nu de dagen korter worden, en zeker met het einde van de zomertijd, wordt de kans op hardlopen in het donker steeds groter. Dan ben je zowat verplicht om ‘zichtbaar’ op pad te gaan. Kortom, het is weer tijd voor de reflectiehesjes. Niks mis mee overigens.

Ooit, en dan hebben we het over de tijd van ‘opa vertelt’, vond ik het niet zo nodig om met een reflectiehesje te lopen. Hardlopen deed ik op de stoep en op fietspaden in de omgeving van Woudenberg. Dankzij de straatverlichting vond ik dat ik wel zichtbaar was en het feit dat ik nooit werd aangereden bevestigde mijn vermoeden. Toch kreeg ik ooit zo’n hesje kado (‘dank u wel Sinterklaas‘) en nadat ik een keer bijna een hardloper ondersteboven had gereden omdat die niet goed zichtbaar was, was het ook voor mij duidelijk: ‘lopen met een reflectiehesje is verstandig’. Ook al is dat niet het meest flitsende onderdeel van de hardloopoutfit.

Slechts een reflectiehesje moet voldoende zijn. Vooruit, eventueel een lichtjesband om de arm, maar meer is echt niet nodig.
Een paar jaar geleden begon ‘men’ enigzins door te slaan. Er verschenen hele verlichtingsvesten op de markt met knipperende en ‘bewegende’ lichtjes. Ook zag ik materiaal voor op het hoofd waarbij lichtjes aanwezig waren. Ik moet toegeven dat je van verre de lopers met dergelijke wanproducten kon zien lopen, dus het werkte wel. Maar men liep er bij als een wandelend bordeel, of als een wandelende kerstboom om een iets nettere uitdrukking te gebruiken. Het zag er niet uit en voor mij bijna een reden om te stoppen met het hardlopen in de avonduren. Kennelijk zijn de batterijen van die loopzooi inmiddels leeg, want het afgelopen jaar ben ik het niet meer tegen gekomen. Mooi, want het viel wat mij betreft in de categorie ‘overdaad schaadt’. En ook in de categorie ‘milieuonvriendelijk’, want al die lichtjes kosten batterijen, terwijl een gewoon reflectiehesje het milieu verder niet vervuilt (los van het produceren).

Ik blij, zijn we weer terug waar we moeten zijn: gewoon simpel reflectiemateriaal moet voldoende zijn om zichtbaar mee hard te lopen. Maar dan begint Nike met een actie om een paar schoenen te winnen als je ‘goed zichtbaar’ bent. Zucht …. van een dergelijke multinational kan ik nooit winnen.
Gelukkig duurt die actie niet al te lang, dus met een beetje mazzel loopt het loperslegioen de rest van de donkere periode alleen met reflectiehesjes. Of met reflecterende kleding, dat kan ook.

Maar het meest belangrijke is natuurlijk: zorg dat je zichtbaar bent (maar niet met ‘lichtvesten’).

Vlak na de start een scherpe bocht, vervolgens onder bomen door, gevolgd door een bruggetje, weer langs veel groen, daarna een open vlakte met stenen. Heb je dat achter de rug dan volgen smalle gangen die op sommige plaatsen glad kunnen zijn, moet je diverse hoogtemeters bedwingen en is het benauwd warm. Zie daar de ingredixc3xabnten van een heuse trail. Nou ja, gebruik je fantasie eens goed en je waant je in een echte trail hoor. Als men in Parijs een ‘indoor trail‘ organiseert, dan kan je de gebouwenloop ook zo noemen. Zoals ik al eerder aangaf ‘gebruik je fantasie eens goed’.

De ‘gebouwenloop’ is een uniek en leuk evenement: rennen door de gangen van de VU is heel anders dan een rondje om de kerk of ronde door de polder.

Omdat het hardlopen de laatste tijd redelijk goed gaat, ging ik afgelopen zaterdag enigzins optimistisch naar Amsterdam. Maar … je raadt het waarschijnlijk al. Het startschot had nog niet geklonken of ik werd aan alle kanten voorbij gelopen. Bij de start stond ik nog keurig op de tweede startrij, dat is een erfenis uit de tijd dat ik nog echt hard liep. Ik probeerde wel snelheid te maken, maar voelde vrijwel direct mijn onderrug en het doorzakken van het linkerbeen was meteen voelbaar. Of eigenlijk is het andersom: mijn rechterbeen duwt mij als het ware omhoog in plaats van naar voren. Pas na een paar kilometer kreeg ik het voor elkaar om op souplesse te lopen. Dat voelde lekker, maar kan niet gecombineerd worden met snelheid ******** (vette vloek). Jammer dan, het belangrijkste was dat het ‘schots en scheef’ lopen grotendeels voorbij was.

Nu is het een kwestie van enerzijds nog meer op souplesse te proberen te lopen (desnoods 79 keer per training stoppen en daarna opnieuw beginnen) en anderzijds proberen toch wel sneller te lopen. Wordt vast wel vervolgd.

Volgende hardloopafspraak: de Florijn Winterloop in Woudenberg. Nee, eigenlijk al een week eerder bij de sylvestercross in Soest op 31 december. Die loop ik als voorbereiding op ‘Woudenberg’.

De eerste actiefoto’s heb ik inmiddels gevonden, maar wel met ‘letters’ er in opgenomen … een zogenaamd watermerk. Daar heb ik het niet zo op, vandaar de wat afwijkende maat van de foto’s:

Meer actiefoto’s van de gebouwenloop volgen zodra die beschikbaar zijn. Wel is er een finishfilmpje beschikbaar.