Om de nieuwe serie Free’s te promoten komt Nike naar je toe dit voorjaar. Dat doen ze met promo-teksten als “Nieuwsgierig naar Nike Free? Kom ze uitproberen en stel je vragen aan onze productexperts. Doe mee met de bootcamp training en ervaar zelf hoe Nike Free je sterker maakt. Trek je running outfit aan want deze ga je voelen!”. Uiteraard was ik nieuwsgierig, zeker naar het zinnetje ‘deze ga je voelen’ en ik wilde wel een paar Free’s testen tijdens een bootcamp-training. Omdat de Free’s bestaan uit de veilige variant Free Run, de nieuwe versie Free 4.0 en de Free 3.0 v4 hoopte ik dat al die modellen aanwezig zouden zijn en dat je kon kiezen op welk type Free je kon lopen. Mijn voorkeur ging uit naar de Free 3.0, de Free Run is mij al bekend en die vind ik een iets te groot hoogteverschil tussen hiel en voorvoet hebben.

Toen ik mij meldde bij de plaatselijke vestiging van Run2day bleek dat de keuze beperkt was tot de Nike Free Run. Geen probleem, de schoenen aan (donkerblauw, zie een foto hier onder) en meedoen met de bootcamptraining die werd gegeven door de enthousiaste Jermain Miller. Mij geheel onbekend, maar ik ben dan ook niet zo thuis in de wereld van de bootcampers. Je kan je overigens afvragen waarom Nike een hardloopschoen promoot via een bootcamptraining. Ik neem aan dat dat komt omdat alleen hardlopen met een groep nogal saai is en je via bootcamp *) op een minder uitgebreide/uitgestrekte locatie toch lekker bezig kan zijn. En bootcamp is eigenlijk hardlopen waarbij je je op de meest vreemde momenten op de grond terugvindt terwijl je wat oefeningen doet. En die-hards hopen dan op modderige omstandigheden zodat ze lekker smerig worden.

Maar ik dwaal af, de activiteit bestond uit een warming-up in de winkel van run2day, zoals Jumping-Jacks, opdrukken, lugs en weet ik wat voor oefeningen nog meer; ik moest er in ieder geval van zweten en voelde vrij snel, te snel eigenlijk, mijn armen en onderrug. Daarna was het in draf naar het Randenbroekerpark waar wij enkele oefeningen voor onze kiezen kregen en na 45 minuten hobbelde de hele groep weer terug naar de winkel. Onder genot van sportdrank (met Aquarius in de Dolly Parton onder de flessen) en energierepen (als ik eerlijk ben, die zijn eigenlijk niet te vreten) werd het geheel nabesproken, waarbij het merendeel enthousiast was over de schoenen. Maar ook hoorde ik her en der al lopers over pijnlijke kuiten … dat kan kloppen, want het hoogteverschil tussen hiel en voorvoet is bij de Free Run duidelijk lager dan bij de meeste hardloopschoenen (8 mm versus 12 mm of meer) en dat is voor de meeste hardlopers wennen. En voor sommigen zelfs gewoon gevaarlijk.

Zelf zou ik eerder kiezen voor de Nike Free 3.0 (met 4 mm hoogteverschil tussen hiel en voorvoet), maar dat is persoonlijk. Wat alle Free’s als grote pluspunt hebben is de zeer, maar dan ook zeer, flexibele zool en de super pasvorm (als een sok om de voet). In één woord fantastisch …

Aangezien ik niet door Nike wordt gesponsord ga ik verder geen reklame maken ….

*) bootcamp: vertaal het als laarskamp en het slaat helemaal nergens op.

En dan vraag je je wellicht af of ik het inderdaad heb gevoeld… Nou, ik moet toegeven dat ik twee dagen later wel degelijk spierpijn heb in mijn benen. En daar wordt je sterker van, dus wat dat betreft klopt het zinnetje ‘Run Stronger Run Free’ wel. Naast de spierpijn leverde het mij ook nog een fraai functioneel (dus niet van katoen) hardloopshirt op. Ook leuk.

Nike Run Stronger Run Free is a post from Joost van Loo.

Vrijdag 11 mei werd de Businessloop Amersfoort gehouden, zoals de organisator zo mooi zei “een speciale vrijdagmiddagborrel met een sportief element”. Dat speciale zit hem onder andere in het feit dat de opbrengst van deze dag voor een goed doel, het KWF, is met dit jaar een recordopbrengst van €17.500,-!

Prima loopomstandigheden, een leuk parcours waarin zowel verharde als onverharde ondergrond is opgenomen en waarbij een groot deel niet vlak is (gelijk aan vorig jaar) en een goede organisatie m.b.t. het loopgedeelte (verzorgd door HardlopenIsleuk, dus dan weet je dat het ook echt goed is) … het enige waar je je druk om moet maken is het eigen hardlopen. Ik had als doel om dezelfde tijd als vorig jaar te lopen: inmiddels een jaar ouder (en trager), maandenlang geen tempotraining gedaan, een licht stijve enkel en een kilo of 7 extra ‘aan de haak’. Excuses genoeg om de tijd van vorig jaar (22.59) niet halen.
Bij de start was ik slecht weg, daarna liep ik redelijk. Redelijk dus, in ieder geval niet zo slecht als vorig jaar. Ik probeerde er tijdens het hardlopen op te letten dat ik niet teveel ‘hupte’ en dat de afwikkeling van de voeten normaal zou zijn. Kennelijk ging dat allemaal redelijk, want ik kwam ruim 90 seconden eerder over de finish als vorig jaar. Missie geslaagd, zo simpel zit het hardloopleven er momenteel uit.

Het bedrijventeam van mijn werk viel ook nog in de prijzen, alleen had ik daar dit jaar geen aandeel in. Dat zit zo: bij de tafel met startnummers kon je nog ‘last minute’ wijzigingen aanbrengen in de teams. Wij hadden de pech dat onze toploper op het laatste moment verstek moest laten gaan, hierdoor kwam team 1 een hardloper te kort. Kennelijk was de juiste procedure niet doorgedrongen bij de paardenlul, slimmerik medewerker achter de tafel, want die gaf aan dat wij allemaal in één team zaten. Niet dus, er waren twee teams. Maar goed, de medewerkers uit het andere team liepen zo goed dat ze dik in de prijzn zaten. Klasse!

Verder zijn er nog wel enkele ‘aandachtspunten’ te noemen:
- het vlees bij de barbeque na afloop was lauw. Dat was de afgelopen jaren beter geregeld;
- de ‘sfeerverhogende’ muziek stond èn te hard èn was van bedroevende kwaliteit: alleen geschikt voor licht dove 17-jarigen;
- de organisator leek (let op, ik schrijf ‘leek’, ik zeg niet dat het echt zo was) al een fles wijn achter de kiezen te hebben bij de prijsuitreiking;

Volgend jaar zijn wij er weer bij, want het is en blijft een mooi en gezellig evenement.

Businessloop Amersfoort 2012 is a post from Joost van Loo.

Meest recent: Nike Free ‘Run Stronger Run Free’ Businessloop Amersfoort				Uitslagen: 21.26 5 km, Businessloop Amersfoort
Klik ook eens op: Blessurewijzer Werkend lichaam Afstandmeten Losse veter Hardloopboeken Triathlon226 Marathon Amersfoort		Aan de start: 10-06 5 km, Amersfoort 14-07 Beach challenge Kijkduin 18-08 Strandzwemloop Wassenaar
Laatste bericht

is a post from Joost van Loo.

Maar goed de wedstrijd, daar ging het om. Vanaf het begin was het duidelijk dat de strijd bij de mannen zou gaan tussen kilometervreter Rik (ook bekend als Snelle Rijk) en Jeroen. Ronde na ronde liepen zij of naast elkaar of vlak achter elkaar, waarbij zij in het begin werden gevolgd door een man of 4 à 5, maar elke ronde viel er wel één concurrent af. Toen zij nog 700 meter moesten lopen hoorde ik mijzelf zowaar “Kom op Jeroen!!” roepen. Waarom alleen Jeroen? Tsja, “kom op Rik en Jeroen” staat zo duf. Ik wilde er gewoon één aanmoedigen en koos in een opwelling voor Jeroen. Zal te maken hebben met het feit dat Rik er daar wat frisser uit zag en ik er op dat moment van uit zou gaan dat Rik zou kunnen winnen, hoewel Jeroen een betere eindsprint heeft. Maar het kan ook te maken hebben dat Jeroen een Ajax-fan is. De mannen gingen het onderling uitmaken en omdat ik ver van de finish stond bleef het voor mij lang spannend wie er had gewonnen.

Bij de vrouwen was het vanaf het begin duidelijk wie er ging winnen: Marina vergrootte elke ronde haar voorsprong en had bij wijze van spreken de laatste ronde ruim de tijd om bij de AH nog wat boodschappen te doen voor zij over de finish ging.

Voor de rest heb ik ze allemaal weer voorbij zien komen: de scholieren uit de sportklas van een middelbare school die verplicht mee moeten lopen en daar meestal geen zin in hebben. Ook recreanten met lange tights en zelfs lange mouwen waren aanwezig. Dan vraag ik mij dus echt af welke hardloopkleren die gasten aan hebben als het echt koud is. Berenvellen of zo? En wat op zich aardig was: een loper uit de buurt (noem je die dan buurtman?) had met nog 700 meter te gaan een voorsprong van één ronde minus 57 meter op zijn vrouw. De vraag is dus of hij haar nog heeft ‘gedubbeld’. Kijk dat soort dingen maakt het kijken naar een loopwedstrijd leuk.

En voor wie geïnteresseerd is in de uitslagen … die zijn er op dit moment (donderdagochtend) nog niet … vast een gevolg dat men bij Altis de uitslagen nog lekker met pen en papier noteert en dat het verwerken wat langer duurt. Die leven kennelijk nog in het oprichtingsjaar (begin jaren 60). Tjek zo nu en dan deze site voor de uitslagen.

Dit keer geen uitgebreid fotoverslag, maar enkele beelden van de koplopers:

Hooglandse Dorpsloop 2012 is a post from Joost van Loo.

“Alle schoenen met een dikke zool en/of een grote heel-to-toe drop het huis uit” … omdat mijn hardlopen de laatste jaren niet zo lekker ging wilde ik mijn loopstijl aanpassen naar meer voorvoetlanden. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan moet ik zeggen. Ik probeerde het wel, maar het ging niet vanzelf. Gelukkig werd ik gered door een vette vervelende blessure waardoor ik een maand of drie niet kon hardlopen. Toen ik eenmaal weer mocht hardlopen was dat ook een mooi moment om het voorvoet hardlopen serieus aan te pakken. Omdat ik het herstel langzaam moest opbouwen, kon ik dat mooi combineren met de nieuwe loopstijl. Dat kon of goed gaan, of helemaal fout. Of iets er tussenin …

De eerste stap was om al het zware en ‘dikken zolen’ materiaal het huis uit te doen en hard te lopen op wedstrijdschoenen en schoenen met een wat lagere heel-to-toe drop. Weg met ON-running, K-Swiss Blade Run, Nike Victory (2x), Nike Lunar Glide en Nike Lunar Eclipse. Niks mis met die schoenen, sterker nog, voor de hiellanders vind ik de Lunar Glide van Nike nog steeds de beste schoen die er is. Maar ik wil gewoon op lichte en ‘platte’ schoenen lopen. Vijf paar schoenen bleven over, de zeer prettige wedstrijdschoen LunaRacer van Nike, de Road X 233 van Inov-8 (6 mm drop), de Skechers GOrun (4 mm drop), een wedstrijdschoen van Kalenji en sinds een week de Road X-lite 155 van Inov-8 (slechts 3 mm drop). Allemaal uiterst licht en met een laag hoogteverschil tussen de hak en de tenen (de zogenaamde drop). Kortom, ik ga meer minimalistisch hardlopen. Ik moet zeggen dat het hardlopen nu redelijk gaat, nog niet zoals ik zou willen, maar dat had ik ook niet verwacht. Het feit dat het lekkerder gaat als in 2011 (en ook 2009 en 2010) is positief te noemen. Althans in het tempo waarin ik mijn trainingskilometers maak (11-12 km/uur), de vraag is hoe het gaat als ik een keer echt tempo maak. Maar dat zien we tegen die tijd wel weer. Wat wel grappig is, nou ja grappig, is het feit dat ik met ‘links’ prima op de voorvoet land en met ‘rechts’ op de middenvoet. Dat levert dan een geluid op van een hardloper die met het ene been bijna geruisloos loopt en met het andere been (of voet) loopt te stampen. Dat komt ook wel goed. Maar wat een genot om gewoon alleen maar met lichte schoenen hard te lopen.

Trouwens … dat hardlopen op lichte schoenen vond ik jaren geleden al lekker. Ik heb regelmatig gewoon op wedstrijdschoenen getraind. Dat leverde een fiks aantal jaren geleden nog eens een pittige discussie op bij de hardloopspeciaalzaak waar ik mijn schoenen koop. Ja die zaak met de twee in de naam. Ik wilde wedstrijdschoenen, een paar fraaie rode van Nike, maar dat terzijde. Ik was echter zo stom om te zeggen dat ik ze voor mijn dagelijkse trainingen wilde gebruiken, waarna de verkoper (m of v, dat laat ik in het midden) een hele discussie aan ging dat je nooit moet trainen op wedstrijdschoenen, dat je daar de ‘normale’ trainingschoenen voor hebt. Uiteindelijk heb ik haar (of hem, ik verklap niet wie het was) maar gelijk gegeven en gezegd dat ik ze eigenlijk voor de wedstrijden nodig had. Was ik van het gezeik af en had ik toch mijn schoenen. En uiteraard heerlijk op getraind de jaren daarna.

Overigens wil ik aan mijn collectie nog wel een vers paar LunaRacers toevoegen (als vervanging van), evenals een paar Nike Free 3.0 (dus niet de Free Run …). Dan heb ik voor elke dag een andere schoen, bij wijze van spreken dan. En t.z.t. richting de 0 mm, dus zet de Hatori van Saucony maar vast apart.

O ja, wees gerust: de dikke zolen schoenen zijn dan wel het huis uit, ze liggen voorlopig in de schuur. Te wachten tot ze over een paar jaar alsnog de zak van Max in gaan.

Lichtere en dunnere hardloopschoenen is a post from Joost van Loo.

De A tot en met Z Gazet hier, hoe gaat het er mee?
Goed

Kort antwoord, je lijkt Frank de Boer wel. Is het mogelijk dat je wat uitgebreider in gaat over de blessure situatie?
Het lopen gaat op zich wel goed. Begin maart ben ik voorzichtig weer gaan hardlopen. Eerst korte stukjes, maar inmiddels ga ik niet meer de deur uit voor minder dan een half uur. En om je voor te zijn, ja ik voel mijn linkerenkel nog steeds. Toen ik net begon met hardlopen, begin maart 2012 dus, niet 27 jaar geleden, voelde ik bij elke stap nog pijn op de plek waar ik ben geopereerd. Dat is normaal, dat is littekenweefsel dat een beetje in de weg zit. Dat zal vanzelf verdwijnen, hoewel dat zomaar een half jaar tot een jaar kan duren. Ook had ik het gevoel dat ik mijn enkel net niet helemaal kon afwikkelen. Het leek wel alsof na 98% van de afwikkeling er een drempel zat. Dat was niet direct te verklaren. Maar om er geen tranentrekkend verhaal van te maken: we zijn nu twee maanden verder en ik voel nauwelijks meer pijn in de enkel. Alleen als ik tempo’s doe, scherp door de bocht hardloop en mij concentreer op gevoel in de enkel voel ik nog pijn. Kortom, om het niet te gek te maken doe ik geen tempotrainingen meer en draaf ik voorlopig in een rustig tempo mijn rondjes in het bos achter het huis (het Schothorsterbos, red.). De snelheid zit er dus niet in en de tempotrainingen bewaar ik voor de tweede helft van het jaar.

Ik neem aan dat je na de operatie toch wel bij een fysiotherapeut bent langs geweest?
Ja, dat heb je goed. De orthopeed had mij geadviseerd de enkel te laten mobiliseren. Gelukkig zit er vlak bij mijn werk een medisch centrum, het MTC, waar ik diverse keren ben geweest. Goede begeleiding overigens, want naast een stuk of 9 keer mijn enkel mobiliseren, heb ik ook een korte loopanalyse gehad en zijn ook mijn heup en onderrug gemobiliseerd. Men kijkt daar duidelijk verder dan alleen het oorspronkelijke probleemgebied. Mijn linkerenkel was overigens een beetje eigenwijs, want bij het intakegesprek verwachtte men vijf behandelingen nodig te hebben. Ik weet nog goed dat de fysio zei ‘na vijf behandelingen zal de enkel een stuk mobieler zijn’. Maar na die vijf behandelingen mocht ik nog zeker vier keer terugkomen: de enkel was minder snel mobiel te krijgen als verwacht. Wat wel opvallend was: na elke behandeling liep ik dezelfde dag nog hard als een kievit. Kortom, het was wel te merken dat mijn enkel werd behandeld.

En nu?
En nu? Nou ja, ik loop mijn rondjes door het bos. Dat ging in het begin moeizaam. Niet zozeer omdat ik drie maanden niet had hardgelopen, maar ook omdat ik in die drie maanden enige kilo’s rijker ben geworden. En kennelijk vinden die kilo’s het bij mij gezellig, want ze gaan er veel minder snel af dan dat ze er bij zijn gekomen. Het zijn net vervelende horzels, wat ik ook doe, ik raak de kilo’s niet kwijt. Daarnaast loop ik elke zondag met twee loopmaten rondjes door het bos. Maar die gasten hebben mijn afwezigheid aangegrepen om wat sneller te gaan lopen. Begonnen wij vroeger met rondjes van iets onder de 7 minuten om wel eens te eindigen in 6.30 en dan moesten wij echt ons best doen, tegenwoordig buffelen die gasten de laatste twee rondjes er standaard in 6.15 of sneller uit. Dan loop ik daar met mijn mond wagenwijd open en de tong op mijn voeten achter aan te hijgen. Ze moeten het niet te gek maken hoor…laten we het er maar op houden dat ik nog enige snelheid mis.

Kunnen wij jou dit jaar nog ergens aan de start zien?
Om zelf mee te doen bedoel je? Ja, ik ga er van uit dat ik in de tweede helft van het jaar wel degelijk weer aan wedstrijden ga meedoen. Maar om alvast te waarschuwen, ik denk niet dat ik aan de ‘rondjes om de kerk’-loopjes ga meedoen. Maar dat leg ik op een later tijdstip nog wel eens uit.

Dank je wel voor dit gesprek.
Graag gedaan en tot een volgende keer.

N.B.: een uitgebreidere versie van het interview is binnenkort te lezen in de A t/m Z Gazet.

Stand van zaken april 2012 is a post from Joost van Loo.

Een tijdje geleden meldde ik mijn eerste indruk van de Skechers GoRun, nu is het tijd voor een verslag van mijn loopervaringen met de schoen. Een slimmerik zal opmerken dat het wel heel lang heeft geduurd, bijna 4 maanden, voor ik met de recensie kom. Dat is dan goed opgemerkt, meer kan ik daar niet van maken zonder met een zielig verhaal te komen …

Even een korte samenvatting: met de GoRun wil Skechers de markt van de minimalistische schoenen betreden, waarbij men een heel-to-toe drop van 4 mm voldoende vindt (0 mm is te extreem volgens Skechers). In een begeleidende folder staan allerlei ‘snelle feiten’. Snel in de zin van ‘je kan snel hardlopen’, maar ook in de zin van ‘opgemaakt door de snelle (en gladde) commerciële afdeling’. Om een indruk te geven:

• Barefoot leest: de natuurlijke organische leest is breder bij de bal van de voet. De lage hielval brengt het zwaartepunt van de druk naar voren.
• Resalyte: lichtgewicht samenstelling met geheugen behoud.
• Smartshoe: de gebogen onderkant brengt het punt van de impact naar voren om een middenvoetslanding te creëren. Dit zorgt voor een natuurlijke beweging.
• GOimpulse Sensoren: de onafhankelijke circelvormige sensoren geven je voeten 360 responseflexibiliteit.
• Sockless: ingebouwde antimicrobiële Ortholite inlegzool vermindert geurtjes.
• ‘Als gevolg van de innovatieve plaatsingen kunnen de GOimpulsive sensoren samen en onafhankelijk bewegen om zodoende feedback te geven naar de hersenen. Deze dynamische interactie bevordert een natuurlijke pas zodat u efficiënter en responsiever gaat hardlopen.’

Ik zie je al fronsen: organische leest, ‘geheugen behoud’, responseflexibiliteit (een nieuw woord in Nederland?), antimicrobieel …. Okee, dat is promotiemateriaal, vooral die laatste zin, en op promotieteksten kan je niet lopen. Het gaat om de schoen zelf en dan is de vraag: is dit een schoen voor de ‘gewone’ hardloper die wat meer minimalistich wil hardlopen?.

De eerste indruk is zeer positief: je voelt gewoon niet dat je een schoen aan hebt. Zowel bij de voorvoet, als bij de hiel heb je niet het gevoel dat je een schoen aan hebt. Wat dat betreft wordt het blootvoetgevoel eer aan gedaan.
Wel voel je dat er een soort bobbel onder de middenvoet zit. Dat is niet omdat ik een paar verkeerd gemaakte schoenen heb, maar dat zit daar bewust om het voorvoetlanden en afzetten te benadrukken. Als je gewoon wandelt met de schoen dan valt die plek in ieder geval duidelijk op. Maar de schoen is bedoelt om mee hard te lopen, dus hoe zit het tijdens het hardlopen? Daarin kan ik kort zijn: als je je voet neerzet volgens de ‘oude wijzen’, dus landen op de hak dan word je niet blij. Je voelt heel duidelijk een bobbel in de zool zitten en dat is niet confortabel. Ook bij midvoetlanden heb je dat gevoel, althans ik. Dan kan je twee dingen doen: de schoen aan de kant gooien leggen of proberen via de voorkant van de voeten hard te lopen: dus landen en afzetten. Als je dat eenmaal onder de knie hebt dan loop je lekker op de schoen. Dankzij de noppenstructuur is de zool zeer flexibel, zowel in de lengte als de breedte. De zool is verder zacht, volgens mij heel zacht. Dat zal een grote groep lopers wel aanspreken, wat mij betreft had de zool iets harder mogen zijn. Wat verder opvalt: de ruimte die men bij de voorvoet heeft. Minder geschikt voor lopers met smalle voeten, want die gaan schuiven in de schoen.

Kortom, ben jij een hardloper die landt op zijn achtervoet/hiel … dan is dit geen geschikte schoen voor jou. Ben jij iemand die graag een stugge schoen heeft die je goed voelt tijdens het hardlopen (met wellicht blauwe nagels als bonus)…vergeet deze schoen. Maar ben jij een midvoet- of voorvoetlander dan is dit zeker een schoen die jou zal bevallen: een lichte, flexibele minimalistische schoen met slechts 4 mm hoogteverschil tussen de hiel en de tenen. Let op: de voorvoet is breed, voor lopers met een smalle voet is de schoen dan ook iets minder geschikt. En … met een zeer aantrekkelijke prijs van ruim onder de €100,- scoort deze schoen een extra plus ten opzichte van de concurrentie. Dan heb je alleen nog het punt van verkrijgbaarheid: de schoen is te koop in schoenwinkels waar men Skechers verkoopt. Daar zit dan een nadeel aan, het verkooppersoneel zal wel weinig tot geen verstand van hardloopeigeschappen hebben (nou ja, op die ene uitzondering na dan).

Overigens heeft Skechers aangegeven met een nog minimalistischere schoen op de markt te komen, de Go Bionic: een schoen zonder de bobbel in de zool en nog minder heel-to-toe drop. Die lijkt meer geschikt voor de liefhebbers van het ‘echte’ minimalistische hardlopen (die beschouwen de GoRun eerder als een soort overgangs- of gewenningschoen).

Skechers GoRun – review is a post from Joost van Loo.

De uitslagenlijst was al snel beschikbaar (klasse) en dat levert na twee afstanden deze tussenstand op. Hierop is te zien dat supermaster Cees Stolwijk goede zaken heeft gedaan. Wat verder opvalt: uiteindelijk zullen maximaal 99 deelnemers in de einduitslag worden opgenomen. Wat ik mij dan afvraag… waar zijn die andere 21 deelnemers. Er mochten maximaal 120 deelnemers meedoen aan de baancompetitie en vooraf was al aangegeven dat de boel vol was. Kortom … 17,5% van de deelnemers doet uiteindelijk niet mee. Jammer, want er waren vast nog wel deelnemers die aan de gehele serie hadden willen meedoen. Ja toch?

Uiteraard probeerde ik wat ‘plaatjes’ te schieten om het verhaal op te vrolijken, maar met de kerstverlichting langs de baan is het niet of nauwelijks mogelijk bewegende lopers vast te leggen, zie hieronder:

Jeroen, snelle man met een p.r. op de 800 meter van 1.50 plus ‘nog iets’, die als enige van het vrt de eer hoog hield.

Winnaar Camiel Kruiswijk, die met grote voorsprong de 3000 meter won. Zoals je kan zien, is de foto niet helemaal scherp

De foto die het best is gelukt, hier met Thierry Willigenburg (15 jaar en 9.45 …)

Hier is goed te zien dat een beetje snelle loper, hier Fabian (9.48) van Runnersworld Amersfoort, niet goed is vast te leggen

Probeer je de snelste vrouw van de ‘thuisclub’ vast te leggen, Evelien Broeke (10.54), krijg je als ‘bonus’ die lange van altis scherp (en dat is zo’n beetje het laatste wat ik wilde)

24 april staat de volgende afspraak, dan de tweede 5000 meter uit de serie.

Amersfoortse baancompetitie – 3000 meter is a post from Joost van Loo.

Volgens mij was het duo onderdeel dit jaar nieuw. ‘Duo’ omdat één deelnemer zwemt en een ander hardloopt, je kan het ook estafette noemen maar dat klinkt vast naar iets uit grootmoeders tijd. Leuk, wellicht dat ik daar volgend jaar met een snelle hardloper zwemmer aan mee ga doen. Opvallend: in de algemene informatie op de site stond dat de duo’s om ongeveer 14.30 van start zouden gaan, maar daar klopte geen reet van dat was niet helemaal correct, want de eerste duo’s lagen al om 14 uur in het water. Klein slordigheidje, kan gebeuren.

Wat ik dan niet begrijp is hoe men het voor elkaar weet te krijgen om van de uitslagenlijst zo’n enorme zooi te maken. Normaal hoor je dan in één oogopslag te kunnen zien wie er heeft gewonnen (al dan niet per leeftijdscetegorie), maar dit …. de loden bokaal voor de meest verschrikkelijke presentatie van een uitslagenlijst. Waarvan akte!!

Een paar actiefoto’s:

Tatort: het ooit nieuw te bouwen sportfondsenbad in Amersfoort	Start van de eerste serie 1000 meter/9,6 km
Gespetter in het water	Snelste man, eerste serie ‘lange afstand’ Frank Heldoorn
Nummer 2, eerste serie lange afstand	Snelste vrouw eerste serie lange afstand, tot zij aan alle kanten voorbij werd gelopen
In de tweede serie van de ‘lange afstand’ kwamen de echte rappe mannen en vrouwen aan de start	Zwemlopers in de rug gezien

Zwemloop Amersfoort is a post from Joost van Loo.

Wat verder zoal opviel:

• de snelste vrouw liep ruim een minuut sneller dan de nummer 2 en liep ook nog eens ‘voor twee’;
• in de 4-de serie startte een loper zodanig idioot snel dat hij daarna geheel instortte en bijna als laatste over de finish kwam (gewoon enorm dom om zo te openen);
• de winnaar van deze avond dook op fraaie en soepele wijze onder de 16 minuten grens;
• er maar één loper van de club met ‘snelle mannen en vrouwen’ aan de start stond;
• de nummer twee in de tussenstand niet eens zo ver achter Aart staat en ook al een master is (62 jaar);
• er zich zoveel deelnemers hebben opgegeven dat de slogan van Geert W. van kracht is: vol is vol;

Dankzij de 6 ‘kaarsen’ die om de atletiekbaan staan valt er niet of nauwelijks een fatsoenlijke actiefoto te maken, dus geen uitgebreide actiereportage.

Joshua Groen liep op fraaie wijze naar de overwinning.

Nederlandse topper Aart Stigter laat zien van grote ‘master’-klasse te zijn.

Fysiotherapeut Marijn Michels

De zwangere Saskia van Vugt was veruit de snelste vrouw

Amersfoortse baancompetitie is a post from Joost van Loo.

Dan ga je toch denken hoe dat kan. Toen ik nog een ‘groentje’ was bij de A-selectie van Woudenberg speelden wij een keer in Bunschoten-Spakenburg tegen IJsselmeervogels (vette nederlaag, maar dat terzijde) en na afloop wilde een klein deel van de selectie daar nog even wat kroegen in. Niks bijzonders, want de derde (en ook de vierde) helft is bij voetbal belangrijk. Wat mij toen opviel was dat enkele spelers zeiden hun trouwring af te doen, dan zou het wel wat gezelliger worden. Vul zelf maar in wat de gezelligheid kon inhouden. Let op: het is al een jaar of 30 geleden, maar onthoud in verband met het einde van dit verhaal dat het vast nog wel actueel is.

Uit ervaring weet ik dat een trouwring niet zomaar af gaat. Okee, bij mij twee keer in verband met een operatie, maar voor de rest zit die ring altijd om mijn vinger. Ook al heb ik geen dikke vingers en kan je de ring makkelijk bewegen, die ring gaat niet zomaar af. Ik kan schudden met mijn hand tot ik een ons weeg, geen kans dat de ring af gaat. Tijdens zwemmen (triathlons of zwemlopen) is de ring altijd gewoon om mijn vinger blijven zitten. Dus dan rijst de vraag wat die gast wel niet gedaan moet hebben om tijdens de halve marathon zijn trouwring kwijt te raken. Hij zal wel niet de hele route als een fladderende vogel hebben gelopen. Dus die variant valt af. Na afloop de ring kwijt geraakt omdat hij zo lekker onder de douche stond te schuimen met zijn zeep … zal toch ook wel niet, anders was hij voorbereid. Onderweg per ongeluk achter een tak blijven haken waarna de ring zomaar van zijn vinger af was … neuh, ook niet echt aannemelijk.
Wat zegt u, u denkt dat hij naar de hoeren is geweest? Lijkt mij niet, daarvoor hoef je je ring niet af te doen. Blijven er niet veel mogelijkheden over … de variant van zelf expres de ring afdoen en die per ongeluk daarna verliezen maakt de meeste kans op de juiste verklaring. De vraag is natuurlijk wat de reden is geweest dat hij zijn ring heeft afgedaan. Ja, in Harderwijk zijn veel kroegen en ook daar kan je na afloop van het hardlopen wat … ehhh … napret hebben. Vul het maar in.

En ja ….. (naam eigenaar trouwring), kom maar op met jouw versie van dit verhaal. Hoe mooier het verhaal hoe verdachter het wordt ….

Zomaar een bericht op twitter … is a post from Joost van Loo.

Zondag 11 maart organiseerde Run2Day Amersfoort een clinic ‘chirunning’. Toen ik thuis vertelde dat ik daar aan mee zou doen waren de opmerkingen niet van de lucht: ‘is daar ook wierook bij?‘, ‘doen jullie dan ook van die vreemde yoga-oefeningen?‘ en ‘haha, dan moeten jullie vast in rood-paarse loopkleding lopen‘. Ja, ze zagen het al helemaal voor zich. Daar kan ik mij overigens wat bij voorstellen, want de term ‘chirunning’ klinkt een beetje zweverig en dat komt niet door het deel ‘running’. Vraag een willekeurige hardloper of hij weet wat chirunning betekent en je krijgt een wazig blik als antwoord. Overigens kan de ‘hij’ net zo goed een ‘zij’ zijn.

In de aankondiging van Run2Day stond het woord gratis, dus dan denk je dat het zwart ziet van de geïnteresseerde hardlopers, maar slechts 8 personen waren aanwezig, los van de twee enthousiaste run2day medewerkers. Amersfoort staat niet bekend om de vele god-vrezende inwoners, dus de lage opkomst kan niet aan het kerkbezoek hebben gelegen. De deelnemers varieerden van ervaren lopers tot beginners, waarbij één loopster zelfs al vibram 5 fingers aan de voeten had. De clinic werd gegeven door David van der Linden en begon met een stukje theorie. Waarom chirunning zo goed is (minder blessures, je loopt lichtvoetiger en makkelijker) en hoe je dit kan toepassen.
Daarna werd het tijd om zelf in actie te komen. Omdat ‘gewone’ hardloopschoenen niet altijd geschikt zijn voor deze manier van hardlopen stond een groot aantal schoenen klaar waar wij mee mochten lopen. Je had hierbij de keuze uit Nike Free Run 2, Nike Free Run 2 en Nike Free Run 2. En vooruit, als je echt wilde was er ook een paar Saucony Hatori beschikbaar.

Met zijn allen gingen wij naar Park Randenbroek, met onderweg al wat oefeningen zodat je kon voelen dat ‘kleine’ passen minder energie kosten dan ‘grote’ passen en dat ‘alleen het optillen van de hiel’ al voldoende is om redelijk ontspannen te lopen. In het park werden meer oefeningen gedaan (oppassen voor hondenstront), met als grote leidraad dat het lichaam altijd in één lange rechte lijn hoort te staan: de schouders moeten recht boven de heup staan, die weer recht boven de knieën en die weer recht boven de enkels. En ga er maar van uit dat bijna niemand op die manier staat … de meeste mensen staan iets te veel naar achteren. Zeker de eerste keren lijkt het net alsof je meer naar voren moet hellen, maar het juiste gevoel krijg je vast wel als je er maar genoeg op let. Ook het feit dat je je als het ware lang moet maken (‘trek je aan je kruin omhoog’: handig als je een kale schedel hebt) en dat je de buikspieren moet aanspannen werd onder de aandacht gebracht. Hardlopen doe je door je je voorover te laten vallen en de zwaartekracht het werk te laten doen. Bam, iedereen lag plat op de grond, de zwaartekracht deed zijn werk goed. Geintje, het is natuurlijk de bedoeling dat je ook de benen beweegt en dat je als het ware schuin voorover gaat hardlopen. De voeten zet je hierbij niet (ver) voor het lichaam neer en je landt op de voorvoet (op de achtervoet landen is helemaal uit den boze).

In de praktijk blijkt dat je dit niet zomaar voor elkaar krijgt, maar ik weet zeker dat ook hiervoor geldt: al doende leert men. Omdat ik sowieso van plan was mijn loopstijl enigzins aan te passen omdat ik wat zwaar en moeilijk loop, was deze clinic nuttig. Wat mij betreft niet alleen voor mij, maar ook voor andere lopers als ik zo nu en dan kijk op welke wijze men hard loopt.

Conclusie: een nuttige clinic die werd gegeven door de zeer enthousiaste David van der Linden van slimlopen; alleen jammer dat er zo weinig geïnteresseerden waren. Hoewel je dat ook anders kan opvatten: er wordt in Amersfoort zo enthousiast hard gelopen dat men geen tijd heeft om naar een clinic te gaan. Tsja ….

Trainers en hardlopers met ouderwetsche ideeën en inzichten zullen dit wel niks vinden, maar bedenk maar zo: ook jullie rijden niet meer met een velocipede of een Daffodil, dus bespaar mij jullie kritiek.

O ja, voor de goede orde: er was geen wierook te bekennen, er zijn geen yoga-oefeningen gedaan en wij liepen allemaal in normale hardloopkleren. Voordat dat misverstand een eigen leven gaat leiden.

Tenslotte nog wat ‘sfeerbeelden’, waarbij ik dit keer geen spectaculaire beelden heb:

één deelnemer deed mee op schoenen die lijken op apenvoeten, de Vibrams

David van der Linden

De keuze aan geschikte chirunning schoenen, de Nike Free Run 2

Chirunning clinic is a post from Joost van Loo.

Om half één worden de wedstrijdatleten weg geschoten aan hun 6.6 (vrouwen) en 8.8 (mannen) kilometer. Het parcours bestaat uit een ronde van 2.2 kilometer en is prachtig, vind ik het zelf, hoewel ik ook een deelneemster heb horen zeggen dat het een pannenkoekparcours is. Uiteraard is het parcours weer anders als vorig jaar; ik geloof dat elk jaar het parcours wel iets anders is, dus je kan spreken dat er elk jaar wel een parcoursrecord wordt verbroken. Opvallend: een aantal hele rappe mannen/vrouwen van Altis doet niet mee en ook doen niet alle rappe mannen van Triathlon niet mee. Die zullen daar wel hun reden voor hebben. Zal mede te maken hebben met het feit dat de bergcross dit jaar nogal laat in het seizoen wordt gehouden. De voorgaande jaren werd deze cross bosloop altijd in februari gehouden, dit keer bijna een maand later. Ongeveer 75 deelnemers deden mee aan de wedstrijd, een veelvoud stond een uur later aan de start bij de trimloop.

Bij de wedstrijd is het opvallend dat de twee snel gestarte lopers na verloop van tijd worden ingehaald door Wesley van der Gouw die met een fraaie voorsprong wint. En ook zeer goed en soepel over het parcours ‘danst’.

Voor de uitslagen kan je hier terecht en hieronder staat een deel van de foto’s die ik heb gemaakt. Daar mag je gerust op klikken, dan krijg je zelfs een vergrote versie te zien.

voor de start loopt alles en iedereen op het parcours	100 meter na de start
na ongeveer 467 meter	na ongeveer 472 meter
Doet al jaren mee: Manuel José	De eersten zullen niet de snelsten zijn
De latere winnaar loopt hier nog op positie 4 (de tweede op de foto)	Mark van Hoorn stuift naar beneden
Bij dit stukje parcours stond je bijna stil, deze dames hadden er moeite mee	John ‘rondje om de kerk’ de Vries
De nummer 2 bij de vrouwen, Andrea Deelstra	Loopmaat André Miltenburg
Winnaar Wesley van der Gouw komt over de finish	De zeer proffesionele finishlocatie

Bergcross Amersfoort 2012 is a post from Joost van Loo.

Dinsdag 28 februari moest ik mij melden bij de orthopeed. Een soort van ‘kijken hoe het er voor staat’. Wat mij betreft staat het er heel goed voor. Sinds een week heb ik het gevoel dat ik de linkerenkel probleemloos kan belasten … afwikkelen is zo goed als pijnloos. Inderdaad, ‘zo goed als’, dit omdat er nog een stukje littekenweefsel zit op de plek van de rand van een schoen … dan voel je dus altijd iets, maar dat is niet verontrustend. Daarnaast voel ik geen andere pijntjes en ook hinkelen op het linkerbeen doe ik zonder problemen. Kortom, alle seinen staan dinsdagmiddag op groen om weer te gaan hardlopen.

Als ik mijn enkel aan de orthoped laat zien, is hij vrij snel klaar met zijn diagnose. De enkel ziet er inderdaad goed uit. Dat die nog een beetje stijf is, is geen groot probleem. Dat is normaal na een paar weken minder bewegen en dat zal vanzelf overgaan. Gewoon weer gaan lopen, maar wel met beleid.
En zo loop ik dezelfde avond nog op mijn gemak ruim een half uur. Alleen het feit dat ik mijn hardlooptight weer om te benen heb zitten zorgt al voor een enorme opwinding. Okee, bij het fietsen dat ik de afgelopen weken heb gedaan had ik dezelfde tight ook aan, maar kennelijk voelt dat dan toch anders aan. Nu gaan we hardlopen, het echte werk zeg maar. Het goede nieuws: bij het hardlopen heb ik nergens last van. Ik ben weer terug!!!

Jaja, ging het maar zo makkelijk. De waarheid is even iets anders. De orthopeed geeft aan dat de enkel nog wat vast zit en dat ik daar voorzichtig mee moet omgaan. Hardlopen moet de eerste week nog heel, heel, heel voorzichtig (dat is dus echt voorzichtig) worden gedaan en dat ik mij in het begin moet beperken tot hooguit 100 meter. Honderd meter!!! Man o man, dat zijn niet de berichten waar ik op had gehoopt. Ik voer nog een act op, waarbij ik al hinkelend laat zien nergens last van te hebben. Maar hij blijft aangeven dat ik voorzichtig aan moet doen.
Maar goed, 100 meter dus. Een beetje hardloper kleedt zich voor slechts 100 meter niet om. Tot iemand aangeeft dat Usain Bolt ook hooguit 100 meter loopt. Dat is waar, dus ik trek hardloopkleren aan en ga richting mijn loopparcours. Denkend aan Usain Bolt doe ik onderweg enkele van zijn debiele opvallende bewegingen na. Daar leef ik mij nogal in uit (ja, een beetje show voor een training van 100 meter is mij wel toevertrouwd hoor) en kennelijk is dat voor de bewoners langs de straat verontrustend. Want voor ik goed en wel aan mijn stukje hardlopen kan beginnen, stopt er met piepende banden een witte auto naast mij, springen er twee kerels met witte jassen uit de auto, krijg ik een kalmeringsspuitje en wordt afgevoerd naar het lokale ‘gekkenhuis’. Waar ik overigens na een nacht observatie weer uit mag, maar alleen pas nadat ik met de hand op de bijbel heb beloofd nooit meer zo gek te doen. Dus … het begin van het hardloopherstel zal ik zo onopvallend mogelijk laten verlopen.

Wordt vervolgd ….

Stand van zaken eind februari 2012 is a post from Joost van Loo.

Zowel de winnaar bij de mannen, de legendarische Belg Marc Papanikitas als de winnares, Wilma Dierx liepen nationale records, waardoor de indoor marathon een nog groter succes werd (overigens lopen beide winnaars beter dan dat zijn hun site/blog bijhouden of weten op te maken, maar dat terzijde). Ongelofelijk, wat liep die Belg hard, ronde na ronde vloog voorbij. Je was niet bijgekomen van de verbazing hoe hard hij wel niet liep, of hij kwam al weer voorbij. Overigens liep de nummer twee ook onder de 3 uur, waarvan hulde. Je leest vaak dat alle deelnemers aan een marathon eigenlijk winnaars zijn. Nou vooruit, dan hadden we afgelopen zaterdag 20 winnaars…kennelijk waren er 5 deelnemers die de afstand niet helemaal hebben afgelegd. Ik weet dat twee lopers uitvielen ivm een blessure, dus wellicht die andere 3 ook.

Conclusie: een zeer geslaagd evenement en dit soort ‘afwijkende’ evenementen zouden vaker georganiseerd moeten worden. En meer publieke belangstelling moeten krijgen.

Hieronder, een zeer beknopte impressie van ‘zomaar’ 85 minuten kijken bij de indoor marathon van Amersfoort

Hier ging het dus om, de indoor marathon	De rijtuigenloods ziet er in het donker van buiten fraai uit
Overzicht van de hal	Het rechte eind
De belg Papanikitas was zo snel dat hij niet scherp op de foto kwam	Racetimer was duidelijk aanwezig
Zo moet het er vroeger uit hebben gezien toen men niet aan hardlopen dacht	Mooi, een ‘bord’ uit vervlogen tijden
De koploopster, Wilma Dierx met nog een uur te gaan	Een recht stuk
Onderweg moest men ook door een deur … ideaal inhaalmoment	Men bleef maar doorgaan …
De belg Papanikitas wint in een prachtige 2.44.59	De winnaar vlak voor de vraag ‘hoe voel je je nu?’
De ‘tussenstand’ nadat de winnaar was gefinisht	Iedere deelnemer had zijn/haar eigen bidon

Indoor marathon Amersfoort 2012 is a post from Joost van Loo.