Dankzij Nike+ weet ik hoeveel kilometers ik heb hard gelopen in 2011 …

Het Henschotermeer is een zandplas waar je ideaal sportevenementen zou kunnen organiseren. Los van de toertochten als er ijs ligt, of langlauftrainingen (jawel, in het zand) dan wel de dagelijkse rondje renners, gebeurt er weinig, terwijl je daar zo fraai een off-the-road triatlon of run-atb-run zou kunnen organiseren.
De mannen van we-link proberen daar enigszins verandering in te brengen en organiseren sinds 2010 de Henschotermeergames. Niks ‘boomstammen gooien’ of andere sterke mannen zaken, maar gewoon duursportonderdelen, met voor mij de ‘run-swim-run’. Excact een jaar geleden zwom ik voor het laatst en dat was te merken, maar daarover later meer.

Overigens was de run-swim-run gewijzigd in een swim-run-swim-run omdat het water koud was (men was bang dat minder geoefende zwemmers wellicht kramp zouden krijgen) en er ‘stroming’ stond. Denk bij het woord ‘stroming’ en Henschotermeer nou niet direct aan spannende omstandigheden, het ging over het feit dat door de wind een boei niet op de plaats bleef liggen. En nee, men was niet bang dat de zwemmers door de harde wind zouden afdrijven. In plaats van xc3xa9xc3xa9n keer 500 meter zwemmen mochten wij nu twee keer 250 meter zwemmen. Met als gevolg twee keer met je natte poten voeten vol zand in hardloopschoenen.

Bij de start stond iedereen op een lange rij en na het startschot probeerden de meeste zwemmers zo dicht mogelijk langs de (denkbeeldige) lijn te zwemmen. Omdat mijn zwemkunsten niet hoog aangeslagen worden besloot ik uit eigen veiligheid meer aan de buitenkant te zwemmen. Bij de eerste slagen dacht ik ‘waar ben ik aan begonnen’, want het ging voor geen meter. Ik kwam niet in de zwemslag en ploeterde het eerste zwemdeel door. Alleen op de ‘terugweg’ kon ik wat borstcrawl slagen maken.

Vervolgens lopen … had ik de afgelopen weken tijdens de trainingen het gevoel dat het goed redelijk ging, daar was gisteren niet veel van te merken. Proberen een beetje soepel te lopen ging niet en met het rechterbeen duwde ik mij meer omhoog dan naar voren, ook al probeerde ik dat tegen te gaan. Daarnaast zaten de schoenen niet lekker. Overigens ging het lopen wel beter dan vorig jaar, dus zo slecht ging het ook weer niet. Na xc3xa9xc3xa9n rondje hardlopen moest je weer zwemmen en hierbij had ik het gevoel dat het beter ging dan de eerste zwemsessie. Van enige kou van het water was niks te merken. Wel was de boei bij het keerpunt weg gedreven (daar was die veradelijke stroming dus). Om het keerpunt aan te geven stond er een medewerker van de organisatie aan de kant te schreeuwen roepen wanneer je mocht omkeren.

Na het zwemmen snel schoenen aan, nu een ander paar, de aloude Kalenji en een shirt. Het lopen leek ook nu iets beter te gaan dan de eerste ronde. Terwijl ik net was begonnen met hardlopen waren de snelste deelnemers al bijna bij de finish … netjes hoor, die gasten die zowel snel kunnen zwemmen als lopen. Na ruim een half uur kwam ik over de finish. Volgend jaar gaat dat beter en dan zal ik zeker vooraf een paar keer in het Henschotermeer gaan zwemmen. Maar dat is pas volgend jaar, voorlopig kan het zwembrilletje weer de kast in.

Het Henschotermeer lag er fraai en rustig bij.

Op weg naar de zwemstart.

Na afloop eerste zwemonderdeel.

De eerste loopronde zit er op, nu weer zwemmen.

De eerste foto is van mijzelf, de andere foto’s heb ik van deze reportage geplukt.

Wat mij betreft worden er meer duursportevenementen georganiseerd bij het Henschotermeer … een herfst/winter versie van een run-atb-run, dat kan daar prima.

---

En dan even iets heel anders. Kan iemand mij uitleggen waarom er bij de toiletten bij het Henschotermeer geen wc-brillen zijn. Althans niet bij het heren toiletten. Als je vlak voor een wedstrijd nog wat overbodige ballast wilt lozen moet je nu een beetje boven de pot hangen … meteen kramp in de bovenbenen (en bedankt). En als je een beetje kracht zet dan zijn de schoonmakers niet blij. Eigen schuld denk ik dan …

Openbaar vervoer en ik, het zal nooit een gelukkige combinatie worden. Zondag 29 mei moest ik naar Amsterdam, bijna naar het centrum. Dus het meest handige is dan de trein. Maar uitgerekend op deze dag had de NS last van uitvallende treinen, een aangepaste diensregeling en had ik de pech in een enorm volle trein terecht te komen. Regelmatige treinreizigers zal het bekend voorkomen, een incidentele reiziger als ik maakt het toevallig elke keer mee.

Maar goed, het ging zondag om de Rock and Run, vroeger ook wel bekend als de grachtenloop. Hardlopen en muziek, toevallig twee zaken die ik heel leuk vind, dus ik wilde de Rock and Run wel meemaken. Inschrijfkosten van xe2x82xac20,-, behoorlijk prijzig, en dat hoorde ik her en der om mij heen van de serieuze hardlopers.
Maar … als je te voet van Amsterdam Centraal de juiste route naar start/finish liep kwam je langs een paar coffee-shops en als je daar zowel op de heen- als terugweg flink diep inademde had je toch voor bijna 20 euro aan wiet meegerookt … kijk, dan bekijk je die 20 euro inschrijfgeld ineens heel anders.
Eenmaal bij de inschrijf-/nummeruitgiftelocatie aangekomen, stond er een enorme rij buiten. Allemaal mensen die hun nummer wilden halen. De adrenaline schoot bij mij omhoog … En dat is natuurlijk niet verkeerd, want zonder adrenaline loop je ook niet hard. Eenmaal mijn startnummer (en zeer fraai t-shirt) te pakken zocht ik omkleedgelegenheid. ‘ehhh, daar op de gang‘ of ‘nou gewoon hier‘ was het antwoord op mijn vraag waar de kleedruimtes waren. Meteen weer een adrenalinestoot er bij … en een volgende adrenalinestoot toen ik mijn zak met spullen bij de ‘garderobe’ afgaf .. hup, alles op xc3xa9xc3xa9n grote hoop.

Na de tegenwoordig onvermijdelijke massa warming-up (prachtig stukje Freddie Mercury imitatie: doet de man boven op de bus een beweging naar links, iedereen naar links, etc …), werd de eerste groep weggeschoten. Dat waren de businesslopers, met daarbij enkele snelle lopers. Vijf minuten later werd mijn startvak losgelaten en mocht ik de singels, bruggetjes en grachtenwegen belopen. Ik moet zeggen, prachtig parcours… mij hoor je zeker niet klagen over de vele bochten (sommige scherp) of bruggetjes…dat hoort bij Amsterdam. En ook bij Amsterdam hoort dat je her en der moet uitkijken voor overstekende voetgangers en/of (brom-)fietsers.
Eenmaal gefinisht kreeg ik een bus Sanex-deodorant in de hand geduwd. Hmmm, meestal krijg je water of sportdrank… water was er wel, maar daarvoor moest je de gracht in. Snel naar de sporthal en proberen mijn spullen te vinden. Wat een wonder, mijn zak met spullen had ik binnen 2 seconden, vervolgens op naar de kleedkamers en douches. Tsja … die kon je alleen thuis vinden. Vandaar de bus deodorant die je aan het einde kreeg, pas toen viel het kwartje…. Ik geef het eerlijk toe, ik ben niet zo snel.
Als laatste actie was het tijd om de heavy-medal op te halen, de unieke medaille die speciaal voor deze gelegenheid was gemaakt. De opdracht was gegeven aan een achterneef van Rubberen Robbie, want speciaal was de medaille zeker … rubber!! Nog nooit meegemaakt en eigenlijk ook wel humoristisch als je zoiets heavy-medal noemt. Overigens werd het parcours toen nog bevolkt door vele lopers die daar lekker hun kilometers weg tikten, waarbij een deel verkleed liep… Dat leek belangrijker dan echt snel hardlopen en dat maakte de sfeer ook zeer relaxt.

De bedoeling is dat de Rock and Run in nog 4 andere steden gehouden zal worden (ik verwacht dat Utrecht en Rotterdam wel aangedaan zullen worden) … dus lopers aldaar…wees gewaarschuwd of ga er juist voor trainen (en hierbij hoort eigenlijk een verkleed-kostuum, hoe gekker, hoe beter…).

Conclusie: prima parcours, relaxte sfeer, maar de echte serieuze hardloper heeft er niets te zoeken. Met een paar aanpassingen kan men deze loop echter wel geschikt maken voor elk type loper:
* tijdregistratiesysteem invoeren;
* kleedruimte (het liefst met douches);
* echte (lees metalen) medaille;
* water bij de finish;

Als men dat regelt, is de kans aanwezig dat ik er volgend jaar weer bij ben. Overigens deed ik dit keer mee dankzij een mooi gebaar van Ruud de Wild, waardoor 250 personen namens hem mee mochten lopen. En Ruud liep zelf ook mee en zeker niet achteraan.

Hoe meer ik er over nadenk, des te meer komt de sfeer overeen met een soort Toppers-hardlopen … En ja, daar moet je van houden …

Update 1 juni: foto toegevoegd:

Olympisch stadion, makelaars, ijscokar, ligkussens, 10 km, bosbaan, champion chip, vastgoed mannen, red bull, hardloopwinkel, 5 km, barbeque, rode hoofden, snelle mannen/vrouwen, frisdrank, goede weersomstandigheden, relaxte sfeer, goody bag, goede organisatie, bier, gratis kluisjes …

Zie daar de kernwoorden die de fundarun van vrijdag 20 mei kenmerkten. De jaarlijkse sportieve vrijdagmiddagborrel werd voor de zevende keer gehouden en voor de tweede keer in het Olympsch Stadion. Vorig jaar werd ik achtste, dit jaar … achtste. Dus volgend jaar … (dat zien we tegen die tijd wel weer). Het parcours was iets anders dan vooraf aangegeven, waarbij na de start geen rondje over de atletiekbaar werd gelopen, maar iedereen direct naar buiten werd gejaagd. De 5 km-lopers moesten als compensatie vlak voor terugkomst een extra rondje over een ‘eilandje’ rennen. Toevallig was dat ook 400 meter, zodat de 5 km werd volgemaakt. Al met al een leuk en ongedwongen evenement waar wij als ‘vereniging eigen huis’ graag aanwezig zijn, al is het maar om een beetje tegengas te geven aan de hele vastgoedwereld.

Volgepakte tribunes (toevallig was men nu massaal naar het toilet)	Promodorp
Red Bull promotiemeisje	Beloning na afloop: heerlijk ambachtelijk gemaakt schepijs
De toren bij het Olympisch Stadion valt dit jaar extra op: dank zij de steigers	Met de trein terug naar huis … (volgende keer weer de auto)

Strakke actie van mij: omdat ik op de K-Swiss Blade liep had ik mijn Nike+ sensor in een Nike+ sensor houder gedaan. Niets bijzonder, dat doe ik altijd als ik op schoenen loop die geen Nike+ ruimte in de zool hebben. Gaat altijd goed. Tot afgelopen vrijdag … bij het verlaten van het Olympisch Stadion hoorde ik een vreemd geluid, bleek dat de bovenkant van de houder was losgesprongen en ik alleen met een klapperende zwarte onderkant hardliep. Sensor pleite … ‘shit’ was mijn eerste reactie. Ik twijfelde of ik moest stoppen om dat ding te zoeken, maar besloot toch door te lopen. Dan maar geen registratie van de kilometers … Na de finish ben ik direct naar de plaats gegaan waar ik merkte dat ik de sensor kwijt was en na een beetje heen en weer lopen op het parcours zag ik onder de poort iets bekends liggen. Juist, de sensor. Mooi, die had ik weer terug. De bovenkant van de houder was wel weg, maar toevallig had ik laatst in het bos een bovenkant van een sensor-houder gevonden, dus die kan ik nu zelf gebruiken. Overigens, zat er toen in de houder ook nog een sensor, maar dat is een ander verhaal.

Omdat het geen echte wedstrijd is (ja uiteraard loop ik dan toch wel volle bak) leek het mij de gelegenheid om eens uit te proberen of hardlopen met CEP compressiekousen iets is. Vandaar de bedekte kuiten op de foto’s … Als ik eerlijk ben: het is niets voor mij om met kousen te lopen, dan heb ik het gevoel dat ik opgesloten zit. Maar na afloop, als herstel, vind ik het ideaal.

Vrijdag 13 april werd de jaarlijkse businessloop Amersfoort gehouden, waarbij de opbrengst naar het goede doel gaat. Dit jaar maar liefst xe2x82xac13.500,= voor het KWF, waarvan akte. Menig loopevenement kan overigens een voorbeeld nemen aan de businessloop, want de organisatie ligt (deels) in handen van echte hardloopliefhebbers Aart en Ellen, de parcoursmeester is de welbekende Ton Duits en de beste speaker van Nederland, Henk Borgmeijer, praat de boel vakkundig aan elkaar. En dan mag ik ook Martin Bauman niet vergeten, volgens mij de drijvende kracht achter de schermen.

Het parcours is redelijk uitdagend: een groot deel is niet vlak en bestaat uit zowel verharde als onverharde ondergrond. Dit jaar was het parcours iets anders t.o.v. de voorgaande jaren en dat zat voornamelijk in het start-/finishdeel. Starten deed je op een grasveld, daarna ging het via een schuine verhoging naar een volgend grasveld, vervolgens via een hek (volgens enkelen was dat een te smalle opening, maar kom op, men kon er zeker 3 man tegelijkertijd doorheen, dus te smal was het zeker niet) naar het verharde deel. Eerst omhoog het terrein van het Nieuwe Eemland af, vervolgens via de openbare weg naar beneden, het terrein van het nieuwe Eemland weer op, iets later kreeg je een overhard pas dat overging in bospaden, vervolgens weer een grasveld gevolgd door een stuk bos en je eindigde op het grasveld waar de start was. Bij elkaar een rondje van 2,5 kilometer en dat mocht je 2 x lopen als je aan de 5 kilometer mee deed. Liep je de 10 km dan …. juist, dat kunnen de meeste lezers ook wel uitrekenen.

Met 8 man/vrouw deed mijn werk mee aan de 5 km. Na iets minder dan 23 minuten meldde ik mij weer aan de finish, waarbij ik enerzijds niet helemaal tevreden was, want het lopen ging iets minder lekker dan de dagen er voor. Aan de andere kant was de tijd sneller dan laatst in Utrecht en hoefde ik deze keer niet te stoppen. In totaal werd ik elfde, niet iets bijzonders. Maar als team werden wij zowaar eerste, net zoals vorig jaar.

Na afloop werd door iedereen genoten van de fraaie weersomstandigheden en de weer goed opgezette barbeque. Aan diverse tafels kwamen de sterke verhalen los en werden al plannen gemaakt voor het volgende jaar. Bij ons werd al duidelijk dat het 5 km-team volgend jaar aan de 10 km mee gaat doen … nou ja, als de lopers dan nog bij vereniging eigen huis werken natuurlijk. En ja, het beleid bij eigen huis is dat alleen medewerkers mee mogen doen (en dat gold overigens ook voor alle andere deelnemende bedrijven als ik zo de deelnemers bekeek).

Al met al weer een hele geslaagde middag.