Dan ben je geopereerd aan de enkel, is na 2 dagen het verband er af gehaald en dan … dan volgt het herstel. Hieronder een impressie van dat herstel.

Eenmaal het verband er af, voel je je ook meteen ‘bevrijd’, zonder dat je nog veel kan doen. De krukken zijn hard nodig, maar ik probeer uiteraard kleine stukjes zonder krukken door huis te schuifelen. Van de eettafel naar de keuken of naar de woonkamer. Dat soort werk, stukjes van hooguit 5 meter. Overigens zal dat best wel een grappig gezicht zijn, want om mijn enkel te ontzien zet ik de linkervoet haaks op het lichaam. Ik loop dus eigenlijk met de voeten in de 9-uur stand. Op die manier hoef ik met de linker enkel geen afwikkelbeweging te maken en is het niet pijnlijk. Want dat had de chirurg duidelijk gezegd: ik mocht de enkel belasten tot aan de pijngrens. Of beter, ‘zolang het geen pijn doet’.

Een mooie inspanning is het traplopen, deels met krukken en voor een deel mijzelf via de trapleuning naar boven trekkend. Man o man, wat een gepruts elke keer. Maar ik heb het steeds gered zonder een keer van de trap te stuiteren dan wel een traptree te missen. En dan het doucheverhaal. Vijf dagen lang mocht ik zogenaamd niet douchen, maar daar houden wij ons niet aan. Gewapend met een plastic zak en een rol tape duik ik de zondag de badkamer in. Voet in de zak, tape er omheen en wassen maar. Dan blijkt dat mijn keuze voor een grote AH-zak niet zo slim was…bijna een halve rol tape moet ik gebruiken om de boel helemaal waterdicht aan het been te krijgen. In de ‘wat te doen na de operatie’-brochure staat duidelijk dat de wond niet nat mag worden i.v.m. infectiegevaar. En als er iets is waar ik niet van houd is het wel een infectie. De dagen hierna gebruik ik een gewone pedaalemmerzak, dat tape-t (lees als ‘teept’) toch een stuk makkelijker aan het been vast. En na de vijfde dag mag de wond nat worden, dus dan kan ik weer ouderwets zonder hulpmiddelen onder de douche.

Op dinsdag ga ik voor het eerst naar buiten, mee met een rondje de hond uitlaten. Ik het het geluk dat het in het weekend heeft gesneeuwd, dus de paden liggen bedekt met een laagje sneeuw. Geen verse, maar van die aangestampte sneeuw waar je mooi op kan uitglijden als je niet uitkijkt. Laat staan als je daar met twee krukken over gaat wandelen. Het wandelen stelt niks voor, maar na afloop heb ik toch een drijfnatte rug. Kennelijk is het toch veel inspannender dan gedacht. Dat is ook zo’n beetje de laatste keer geweest dat ik de krukken heb gebruikt. Binnen in huis loop ik alles al zonder krukken, en de kleine stukjes buiten kan ik zonder krukken ook wel af.

Allemaal positieve berichten, maar aan het einde van de dag voel ik de enkel meestal wel. Kortom, ik moet het nog niet te gek maken. Wel gaat het wandelen van de ’9 uur stand’ steeds meer over in de ’12 uur stand’, dus ik waggel steeds minder als een manke eend door het huis en over straat. Op zondag, na ruim een week, kan ik standaard in de 12-uur stand wandelen.

De huidige stand van zaken, bijna twee weken na de kijkoperatie, is dat ik mij redelijk goed kan bewegen. De enkel is nog steeds dik, dat valt mij echter wel tegen. Ik had verwacht dat de zwelling na anderhalve week wel minder zou zijn. De dikke enkel is licht gevoelig en zorgt er voor dat ik de enkel nog niet helemaal normaal kan gebruiken. Van de bevriende fysio Marijn heb ik enkele oefeningen gekregen om thuis uit te voeren en dat doe ik elke dag. Nou ja, de intentie is er om het elke dat te doen. Voor de rest kan ik nog niet zeggen of de operatie is gelukt. Als de hechtingen zijn verwijderd (dat gebeurt binnenkort) en de zwelling weg is, zal ik waarschijnlijk kunnen aangeven of de operatie heeft geholpen. Hardlopen? Mwhoa, daarmee wacht ik nog wel even. Op de ATB zal ik binnenkort wel weer de nodige kilometers maken, maar ik wacht wel tot de temperatuur boven nul is. Want ik weet uit ervaring dat je, als hardloper die zo nu en dan eens fiets, het al snel koud krijgt. Dit omdat ik geen speciale fietskleding heb en gewoon met hardlooplegging/-jasje en -schoenen mij op de ATB afbeul.

Een ding weet ik wel. Als ik straks zonder klachten kan hardlopen, dan … dan … dan … zal iedereen nog wat beleven (van opwinding ga ik er bijna van stotteren).

Wie denkt dat hier een ‘zielig’ bericht volgt mag meteen wieberen en de site van de prive/story bezoeken, dan wel hier een bezoekje aan brengen. Hieronder beschrijf ik hoe het er aan toe kan gaan bij een kijkoperatie van de gewone man. Regelmatig lees je over een kijkoperatie bij voetballers en meestal zijn dat juichverhalen. Zo van: het is een ingreep van niks en vrij snel daarna kan de sporter weer aan de slag. Maar hoe gaat dat in de praktijk? Beter gezegd, mijn praktijk.

De voorpret begon twee dagen van te voren toen ik werd gebeld dat ik mij om 10 uur in het ziekenhuis moest melden. Iets te positief vroeg ik of ik dan tegen 11 uur aan de beurt zou zijn (uurtje wachten leek mij een prima periode). Het antwoord was ‘nou als alles meezit bent u om 11 uur aan de beurt, reken eerder maar op half 12‘. Op de dag zelf meld ik mij om 10 uur bij de afdeling, waarna ik in een wachtruimte mag plaatsnemen. Na een uur word ik gehaald, mede omdat men mij enigzins was vergeten, en krijg een korte uitleg over hoe en wat en wordt verteld dat ik gepland sta voor 12.35. Een kleine tegenvaller, nog anderhalf uur wachten. Hmmm, zouden topvoetballers ook zo lang moeten wachten?
Iets na twaalf uur trek ik een ziekenhuispyjama aan, je weet wel, zo’n sexy jasje met knopen aan de achterkant. Daarna ga ik het bed inliggen en voel snel dat het geen Tempur matras is (of een vergelijkbaar goed matras). Tegen half één komt er één zuster de zaal op en dan weet je dat dat geen goed teken is. De zuster vertelt dat de operatie wordt uitgesteld omdat er een ‘spoedje’ tussen komt. ‘Vast een voetballer’ of ‘het is lunchtijd’ zijn twee hele foute gedachten die heel kort door mijn hoofd schieten.

Na een uurtje wachten is het dan toch eindelijk zover, ik word naar de O.K. gerold. Eerst krijg ik een fraai mutsje op. Ja ook dat is nodig al ben je zo kaal als wat. Het heeft iets te maken met hoofdschilfers. Dat ik armschilfers of andere lichaamsschilfers kan hebben maakt kennelijk niet uit, alleen de schedel moet bedekt zijn. Ik krijg een ruggenprik (voor de mensen die een warm gevoel krijgen van medische termen, het heet ook wel een spinale anesthesie) en als die werkt gaat de chirurg aan de slag. Via een scherm kan ik de verrichtingen volgen en ik vind het razendknap wat men kan. De chirurg kijkt zelf ook op het scherm en weet blindelings de weg te vinden in mijn enkel. Op het beeld verschijnen zwart/wit beelden (geen verlichting in de enkel) en alles ziet er goed uit. Tien minuten lang hoor ik alleen maar juichende verhalen over de binnenkant van mijn enkel. Dat is eigenlijk niet helemaal wat ik wil horen, want het is wel de bedoeling dat er ‘iets’ wordt gevonden. Maar even later is er ‘iets rafeligs’ bij het kraakbeen zichtbaar. Dat wordt weg gehaald en weer iets later is het loszittende stukje bot in beeld. Dat deel zit overigens nog aan één hoekje vast, maar het wordt snel losgeknipt. Mooi om te zien hoe er een soort grijper in beeld komt die dan de juiste stukjes kraakbeen en bot losknipt en weghaalt. Razendknap allemaal, want probeer zelf maar eens met de webcam op het hoofd een tosti te maken terwijl je op een beeldscherm kijkt. Wedden dat je dat niet lukt? Althans niet netjes.

Tijdens de operatie zie ik dat mijn hartslag tussen de 45 en 50 ligt (lekker relaxt) en dat de bloeddruk ook op een normaal nivo ligt (dan hoeft daar ook niet over gezeurd te worden). Hechtingen er in, pak drukverband er om heen en het is achter de rug. Om 14.15 rol ik de uitslaapkamer in. Ik ben vanaf mijn middenrif helemaal gevoelloos, het is duidelijk dat de ruggenprik zijn werk goed doet. Om half 4 zit de verdoving (‘het blok’ voor de kenners) tot aan mijn heup en mag ik terug naar zaal. Daar krijg ik eindelijk te eten en te drinken. Naar huis mag ik pas als ik naar de wc ben geweest en de verdoving helemaal is uitgewerkt. En dat duurt … en duurt … en duurt … Pas tegen kwart voor 7 (‘s avonds dus) is de verdoving overal uitgewerkt en kan ik mijn dopingplas inleveren. Dat gaat allemaal goed en daarna is het zo snel mogelijk naar huis. De dag heeft wel lang genoeg geduurd.

En verder? Na 48 uur mag het verband er af. De wond ziet er fraai uit en nu is het een kwestie van ‘met beleid’ de enkel belasten. Voel ik pijn tijdens wandelen dan is het nog steeds krukkentijd. Eind februari moet ik mij voor controle melden en ik ga er van uit dat ik dezelfde dag nog mijn eerste hardloopkilometers kan maken.

Ik kan en durf veel, maar actiefoto’s van de kijkoperatie zelf heb ik niet. Vandaar dat ik mij beperk tot één foto die een paar uurtjes na de operatie is genomen.

Wie kent ze niet, de zogenaamde geheime of verborgen boodschappen dan wel complottheorieën: luister een muzieknummer achterstevoren en je hoort heel duidelijk een melding (is mij nooit gelukt om dat te horen, daar moet je een levendige fantasie voor hebben). Of een afbeelding waarin iets zichtbaar is als je op je kop gaat staan (dan wel de foto op de kop zet). Of als je alle eerste letters van de hoofdstukken van een boek op een rijtje zet. Dan wel dat men uit telefoonberichten van het Witte Huis kan opmaken dat de aanslag op de Twin Towers het werk is van de Amerikanen zelf.
Daar kan het volgende aan worden toegevoegd: tijdens het maken van een scan van mijn linkerenkel was op een bepaald moment een spook te zien (lachend, ook dat nog):

De fysiotherapeut dacht aan een loszittend stukje bot, de sportarts dacht bij een second opinion aan een lozittend stukje kraakbeen en de 28 december gemaakte mri liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Op onderstaande foto is duidelijk te zien dat er een stukje bot los zit.

Zie je het niet? Nog eens heel goed kijken! Dat de radioloog nog enkele andere ‘aandachtspunten’ op de scan zag is volgens de orthopeed en manueel therapeut van Mediferia niet belangrijk. Één ding is duidelijk: dat stukje bot hoort daar niet te zitten en moet weg. Hoe is nog niet duidelijk, ofwel via een kijkoperatie ofwel via een klein sneetje (kennelijk is daar verschil tussen). En ook de termijn waarbinnen dat kan plaatsvinden is onduidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat het onderzoek laatst in de Volkskrant van een gemiddelde operatie wachttijd van één week absoluut uit de lucht is gegrepen. Maar het stukje bot gaat er uit en wel in 2012 (desnoods doe ik het zelf … nou ja, bij wijze van spreken dan).

Eind 2010 ging het hardlopen redelijk: niet echt goed, maar in ieder geval beter dan de maanden er voor. Ik gaf het al eerder aan, het zal te maken hebben gehad met sneeuw waarop ik nou eenmaal lekker loop. Begin januari verdween de sneeuw en ook het lekkere loop-gevoel. Ik had zo nu en dan wel een goede dag, maar de dagen waarop het minder goed ging wat betreft het hardlopen hadden duidelijk de overhand. Dat ik ondertussen ook nog een keer mijn enkel verzwikte deed het loop-plezier ook al geen goed.

Het grote probleem met het lopen is dat ik geen kracht in het linkerbeen lijk te hebben. De eerste minuten loop ik nog wel redelijk, daarna lijkt er een soort blokkade op te treden. En bij minuten moet je denken aan 2 minuten, dus echt spectaculair is die tijd ook weer niet. Of het nu enkel is, de knie, bovenbeen, heup of (onder)rug … er valt niet aan te geven waar het probleem vandaan komt. Wandelend heb ik nergens last van, en onderzoeken vinden altijd plaats zonder inspanning (wees eerlijk: hoe kan ja al hardlopend onderzocht worden?), dus dat ‘men’ geen oplossing kan vinden is niet zo vreemd. Bij de kleinste loop-inspanning, een beetje dribbelen, voel ik al duidelijk dat ik door het linkerbeen zak. In ieder geval … dat er geen kracht in het linkerbeen aanwezig is.
Doe dan krachtoefeningen voor het linkerbeen zal een slimmerik kunnen opmerken. Dat zou kunnen, ware het niet dat dat de oorzaak van het probleem niet zal aanpakken. Los daarvan: mijn linkerbeen is nu al een stuk dikker dan het rechterbeen. Ziet er niet uit, nog even en mijn linkerbeen is 2 x zo dik als mijn rechterbeen.

Laatst sprak ik mijn broer, fysiotherapeut van beroep, en ook hij kan niet zo maar een oplossing bedenken. Het enige dat hij uit kon brengen was ‘een slap been, je moet eens viagra proberen, dat schijnt je van een slappe af te helpen‘. Onder het motto je weet maar nooit en slechter dan dit kan het toch niet worden besloot ik mijn heil te zoeken in de blauwe pillen. Echt moeilijk is daar niet aan te komen, wekelijks krijg ik wel enkele mailtjes met ‘speciale aanbiedingen’ (en niet alleen voor blauwe pillen).

Toen de pillen waren afgeleverd kon het experiment beginnen. Aangezien mijn linkerbeen een groot loopprobleem geeft besloot ik maar meteen twee (2!!) pillen in te nemen. Nou …. van een slap linkerbeen had ik geen last meer. Maar om nou te zeggen dat het lopen goed ging … als ‘bijwerking’ had ik last van een stijve lul vergroot lichaamsdeel waar je niet makkelijk mee kan hardlopen (ook geen gezicht in een strakke legging).

Conclusie: experiment mislukt. Toch maar verder zoeken in de reguliere (sport)medische wereld. En voor de liefhebbers: ik heb nog een doos blauwe pillen over, gratis af te halen.

Het was een moeilijke en lastige beslissing, maar na lang, zeer lang, wikken en wegen heb ik besloten te stoppen met de wedstrijdgroep van AV Triathlon. Afgelopen donderdag (27 mei) was het werkelijk schitterend loopweer en de zin om te lopen was aanwezig. Echt omstandigheden waarbij ik vroeger met plezier en zonder enige moeite enorm hard zou hebben gelopen. Maar niet afgelopen donderdag … het was Ploeteren (ja met een hoofdletter). Als ik maar even een poging doe op iets dat in de verte lijkt op hardlopen (kortom, daar waar wandelen overgaat in sjokken) klapt mijn rechter onderbeen tijdens de achterzwaai naar buiten. Dit doordat mijn onderlichaam naar links wil gaan, en zich ten opzichte van mijn bovenlichaam ook zo positioneert, terwijl ik gewoon rechtdoor wil gaan. Probeer dat zelf eens uit … dat lukt je niet. Mij lukt het helaas wel en dat zonder enige moeite. Op het moment dat het je toevallig wel lukt merk je dat het betreffende onderbeen naar buiten weg klapt en dat het hardlopen dan niet echt aangenaam gaat, en dan druk ik mij nog voorzichtig uit (deze club is nog bezig om de echo’s van de afgelopen weken met anti-geluid weg te halen).

xc3x89xc3xa9n van de eisen bij de wedstrijdgroep is een bepaalde tijd op de 10 km … een lachwekkende langzame tijd eigenlijk van grofweg een minuut of 40. Die tijd haal ik momenteel bij lange na niet en de kans dat ik dat binnenkort weer ga lopen is verwaarloosbaar klein. Ik ben kritisch genoeg om te bepalen dat ik dan niet in de wedstrijdgroep thuis hoor. Kom op zeg, er mag best een beetje niveau aanwezig zijn hoor. Dus … exit wedstrijdgroep, waarbij ik benadruk dat ik er altijd met enorm veel plezier heb getraind. En voor de goede orde: aan de trainingstof heeft het nooit gelegen. Omdat ik nog van ‘den oude stempel’ ben, ben ik ook niet van het softe en heb ook maar meteen mijn wedstrijdlicentie etc ingeleverd. Simpel, daar hou ik wel van.

Uiteraard zal ik zo nu en dan wel eens mijn gezicht laten zien bij de atletiekbaan, daarvoor is de wedstrijdgroep nog veel te gezellig. En als het hardlopen in de toekomst wel weer goed gaat, zal ik mijn best doen om mij weer te kwalificeren voor de wedstrijdgroep.

En nu? Goede vraag. Een oplossing voor het slechte lopen s.v.p. Hoeft niet vandaag of morgen, maar het zou wel enorm aardig zijn als ik dit jaar nog iemand tegenkom die weet hoe mijn probleem kan worden opgelost. En dan ook serieus met mij aan de slag gaat (zo van ‘we gaan net zo lang door tot we een oplossing hebben gevonden‘) en niet types van ‘we zullen eens kijken of ..‘ dan wel ‘… tsja, nu weet ik het ook niet meer.‘. Dus artsen/fysio’s/… die het een uitdaging dan wel een eer vinden om mijn loopprobleem aan te pakken mogen zich melden ….

Lopen blijf ik uiteraard nog wel doen, daarmee kan ik overtollige energie kwijt. Alleen niet zo snel met als vroeger en met iets minder plezier.

Hallo, hier de correspondent van de A t/m Z-Gazet, mag ik je een paar vragen stellen?
Ehhh ja, zolang het maar niet over FC Twente gaat.

Nee nee, gaat over jouw hardlopen. Heb je de afgelopen dagen nog gelopen?
Ja, deels lekker en deels niet lekker.

O, weer last van de benen natuurlijk.
Uiteraard. Niet zozeer het doorzakkende linkerbeen, maar voornamelijk het naar buiten wegklappende rechterbeen. Als ik begin met lopen is het heel erg, ik heb dan het gevoel dat ik als een moderne manke Nelis door de wijk loop. Gedurende de training gaat het dan langzaam beter en na een minuut of 45 loop ik dan redelijk. Maar ja, meestal ben ik dan al weer bijna thuis.

Hoe zit het met de diverse behandelaars?
Heb je even? Ik ben drie keer naar de osteopaat geweest. Die man heeft drie keer enorm zijn best gedaan, maar geen enkele keer had ik na de behandeling het gevoel dat er iets was gedaan. Daar ben ik mee gestopt, waarbij ik aangeef dat ik heel licht het gevoel het dat de linkerkant iets losser zit dan in het begin.
Uit eigen beweging ben ik laatst naar de manueel therapeut geweest die mij begin vorig jaar een paar keer naar volle tevredenheid heeft behandeld. Ik ging weer naar hem toe omdat ik enerzijds last van mijn onderrug heb en anderzijds zo vreemd loop (het begrip ‘Silly Walk’ heeft een geheel nieuwe betekenis gekregen) dat er wel iets scheef moet staan in mijn lichaam/rug. Maar hoe hij ook keek en welk oefeningen ik ook moest doen, zijn conclusie was dat mijn rug/heup helemaal in balans was en hij kon niks voor mij doen. Mooi, dat is in ieder geval duidelijke taal.
Toen hij vroeg hoe het toch komt dat ik zo’n wegklappend rechterbeen heb en mijn antwoord was welke oefeningen ik heb moeten doen, viel hij van verbazing van zijn stoel. De gedane oefeningen waren niet meer van deze tijd. Kortom … dat was prutswerk. Duidelijke taal, maar voor mij wel reden om voorlopig even niks meer met fysiotherapeuten te maken willen hebben. Aardige lui allemaal, maar het bevestigt wel mijn vermoeden: ik heb advies bij wel 6 fysio’s gevraagd en alle 6 zeggen wat anders. En alle 6 hadden oefeningen … nou ik heb het even helemaal gehad met oefeningen.
Ik ga alleen nog maar gericht oefeningen doen als ik de garantie heb dat het helpt en niet dat ik de oefeningen voor niets doe of erger, dat ik nog meer last krijg. En omdat geen fysio mij kan garanderen dat zijn/haar oefeningen zullen helpen, zal het voorlopig wel aanmodderen blijven. Althans, wat het hardlopen betreft.
Dat is ook de reden dat ik niet verder ga met het advies van de bekende fysiotherapeut uit Amerongen … deze stelde weer gerichte oefeningen voor (zonder garantie dat het allemaal zal helpen).

En nu?
Tsja … wie het weet mag het zeggen. Elk advies/tip is welkom, maar dan wel serieus graag.

Kortom, de kwakzalvers zullen zich wel melden.
Daar ben ik niet zo bang voor, want die zal ik direct aan de schandpaal nagelen. Internet is daar het geschikte medium voor.

Haha dat geloof ik graag.
Maar serieus: het lijkt tegenstrijdig met wat ik hiervoor aangaf, ondertussen doe ik wel wat oefeningen waarvan ik het idee heb dat ze zouden kunnen helpen. Van alle bezoekjes aan al die medische gasten heb ik wel wat tips overgehouden en die probeer ik nu te combineren:
- behandelen van triggerpoints bij de linkerbil;
- oefeningen om de diepere bilspier te versterken (met dank aan Ilonka);
- zo nu en dan rompstabiliteitoefeningen (te weinig, ik weet het, maar inspirerend zijn die niet);
- een oefening om de stabiliteit van de linkerknie te verbeteren;
- specifieke rekoefeningen;
- ten slotte nog oefeningen voor de heupspieren;
Nou ja, het lijkt heel wat, de werkelijkheid is dat ik de oefeningen schandalig weinig uitvoer. Ik beloof dat ik het vanaf nu serieuzer zal aanpakken en dat je over een maand of 2 weer mag informeren.

Train je eigenlijk nog bij de wedstrijdgroep?
Nee tijdelijk even niet. Heeft niet zoveel zin en ik heb geen zin om mijn silly walk aan de hele groep te tonen.

Dank je wel en succes/sterkte er mee
Hasta la pasta, tot de volgende keek.

(gepubliceerd met toestemming van de A t/m Z-Gazet)

Fysiotherapie, manuele therapie, osteopathie, bezoek sportarts … alles heb ik inmiddels gedaan om minder probleemloos hard te lopen. Resultaat? Ik loop slechter dan vorig jaar. Wat nu? Instralen door Jomanda? Een hypnose-sessie bij Rasta Rostelli? Dat is mij allemaal te vaag. Het wondermiddel van de huidige tijd is een behandeling met paardenplacenta. Het schijnt dat de voetballers er baat bij hebben, met als absolute hoogtepunt Andrxc3xa9 Ooijer die een blessure binnen een paar dagen had zien herstellen. Kortom, dat wil ik ook!

Maar ja, hoe kom je aan paardenplacenta? Gewoon ‘even’ informeren bij de slager is natuurlijk niet de werkwijze, want ten eerste krijg je de placenta niet zomaar mee, ten tweede kan je er dan zelf ook niks mee. Verder zoeken dus en geloof het of niet … via via (o.a. mijn broer in Duitsland) heb ik iemand gevonden die mij met paardenplacenta wil behandelen. Oke daarvoor moet ik wel naar Bonn, maar dat is te overzien. In minder dan 3 uur ben ik daar.

En het geluk lacht mij helemaal toe als blijkt dat er komende donderdag nog een gaatje in de agenda van de ‘placenta-dokter’ is gevonden. Kortom, wie rijdt er komende donderdag naar Bonn voor een ‘paardenplacenta-behandeling’? Juist!!

Update 1 april: Ik zal eerlijk toegeven … het is een 1 april grap. Naar aanleiding van berichten in de media over de heilzame werking van paardenplacenta bij voetballers en een leuk stukje in de Volkskrant (‘het Nieuwe Schavot’) van zaterdag 27 maart besloot ik ook een zogenaamd ‘leuk’ stukje te schrijven. Dat had dan moeten gaan over het bezoeken van slachthuizen en dierenartsen, dat ik ergens placenta gevonden zou hebben om als hoogtepunt mij daar mee in te smeren. Resultaat: een enorme kliederboel die stinkt als de ziekte, ik thuis een week niet meer binnen mocht komen en van beter lopen ook geen sprake zou zijn.
Maar … 1 april zat in de week en zo werd de grap bedacht. Wees gerust: de rest van de berichtjes zullen hier net zo serieus zijn als jullie van mij zijn gewend. Over een jaar is het pas weer 1 april, dus tegen die tijd ….

Begin dit jaar was ik vol goede moed: 2010 zou het jaar worden waarin ik van mijn linkerbeenprobleem af zou geraken. En wel zo snel mogelijk. Kwestie van ‘met de vuist op tafel slaan‘ dacht ik toen stoer. Het begin was hoopgevend: ik kon na een paar dagen al terecht in Amerongen voor een hardloopanalyse. Daaruit kwam als advies om de boel los te laten maken door een osteopaat. Juist! Vervolgens duurde het 3 weken voor ik aan de beurt was. Op zich een meevaller, want ‘die gasten’ zitten bomvol en ik moest rekening houden met 2 maanden wachttijd. De eerste behandeling onderging ik blanco. Als bonus kreeg ik de mededeling dat na xc3xa9xc3xa9n behandeling meestal geen positief effect merkbaar zal zijn. Fijn! Ook lachen: de osteopaat gaf aan dat ik dezelfde dag dan wel de volgende dag zeker zou voelen dat hij bezig was geweest. Nou … ik heb niks gevoeld (kennelijk ben ik een man van staal). Drie weken later zou de vervolgbehandeling zijn.

Na de tweede behandeling gaf de osteopaat aan dat ‘de boel’ duidelijk losser aanvoelde dan aan het begin. Dat was mooi, nu was het zaak dat ik dat zelf ook zou voelen. Nou … of ik heb geen gevoel of er is niks meer aan te doen, maar ik had niet het idee dat het geheel erg veel losser zat. Kortom … een derde behandeling volgde op woensdag 17 maart … de osteopaat (aardige man trouwens) voelde wat blokkades/spanningen en heeft zijn best gedaan om die weg te nemen. Er werd her en der in de buikregio/onderlichaam geduwd (alsof de nieren van hun plek werden geduwd), het middenrif werd losgemaakt en met een harde knak maakte hij de linkerknie los (daar keek de osteopaat zelf van op). Bij de osteopaat stond het zweet op het voorhoofd: dat hij enorm inspannend bezig was geweest valt niet te ontkennen.

Met een ‘nu moet je echt verschil gaan merken‘ nam ik afscheid, met als optie om 5 weken later weer behandeld te worden (het lichaam moet zelfherstellend werken).

En nu? We zijn twee en een halve maand ver in 2010 en ik loop nog net zo beroerd als op 1 januari. Als de osteopaat de boel los heeft weten te maken (dat weet ik dan over een paar weken) zal er een vervolg bij de fysio in Amerongen gemaakt worden. Gevoelsmatig is het zo: ik ben de afgelopen maanden geen reet opgeschoten. Ja loopkilometers maak ik wel, maar lang niet zo lekker en snel (vooruit, snel is iets waar ik even niet aan behoor te denken) als ik zou willen. Kennelijk wordt de actie ‘met de vuist op tafel slaan‘ uitgeschakeld als je eenmaal medisch onder behandeling bent.

Kom op mensen, nu heb ik behoefte aan leuk nieuws ….

Afgelopen weekend heb ik wat kilometers gemaakt … daar is het weekend voor nietwaar. Helaas liep ik minder kilometers dan gehoopt. Had ik vooraf nog het idee een km of 50 a 55 te lopen (15/17/20), het werden er uiteindelijk 34 (10/10/14). Dat heeft te maken dat ik de afgelopen dagen wat moeilijk liep. ‘Gewoon’ hardlopen gaat moeizaam. Ik heb momenteel twee loopstandjes: ofwel wandelen/zeer licht dribbelen ofwel tempo’s lopen. Ga een uur tempo’s doen en je bent slechts 10 km verder …

Tsja … deze week wordt een relatief rustige week met o.a. rust op maandag en dinsdag kijken/aanmoedigen bij de 5000 meter van de Amersfoortse baancompetitie. Kijken/aanmoedigen … man ik wilde dat ik daar zelf kon hardlopen …

De vorst (lage temperatuur, niet W.A. van Buuren) is verdwenen, maar mijn twee grootste ‘vrienden’ zijn ijskoud: een icepack en een zak met ijs. Dat zit zo: mij is aangeraden om te proberen wat meer op de voorvoet te landen bij het hardlopen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan moet ik zeggen, maar ik probeer mijn best te doen. Het hierdoor iets gewijzigde looppatroon zorgt er wel voor dat de spieren boven mijn linkerknie gevoelig zijn. Deze week kreeg ik daar ook nog een stekende pijn in de spier aan de buitenkant van het linkerbeen bij. Opvallend: op tenen lopen is geen probleem, landen op de voet levert pijn op. Om nu een uur lang alleen op de tenen hard te lopen … daar begin ik niet aan, 10 seconden is al te lang.

Vaste prik bij pijn in de benen: ijs op de pijnlijke plek. Dat kan via een welbekend icapack, maar daarvan is het ‘ijsgehalte’ na een jaar of 20 zo langzamerhand uitgewerkt, want ik kan het ‘pack’ zonder problemen zo op de huid leggen. Nee dan werkt een zak met ijs beter. De pijnlijke plekken worden in ieder geval minder …
Tegen de tijd dat de lente doorbreekt moet ik van de ‘pijnlijke’ plekken af zijn. Het probleem van het wegklappende rechterbeen en doorzakkende linkerbeen moet tegen die tijd toch ook wel een stuk minder zijn. Althans, dat hoop ik.

Zeg, ben jij deze week niet bij de osteopaat geweest?
Klopt.

En, hoe was het?
Ehhh prima.

Nou nou, iets meer informatie alsjeblieft. Meestal volgt er wel een uitgebreid verslag.
Er valt weinig te melden. Het was het gebruikelijke: vraag en antwoord, lichamelijk onderzoek en vervolgens een behandeling.

Kom op, geef eens wat meer openheid van zaken. Of heb je een ‘spreekverbod’?
Haha nee hoor. Uit onderzoek kwam naar voren dat de gehele linkerkant stijver is dan de rechterkant. Hij heeft enkele behandeloefeningen gedaan: nek, tenen en de hele regio daartussen. En daarna leken de stijve delen soepeler te zijn.

Dat is positief nieuws zeg.
Dat mag je wel stellen. Alleen mijn ervaring tot op heden is dat je niet meteen super positief moet zijn. ‘Eerst zien, dan geloven’ is mijn motto.

‘s Avonds een stuk gaan hardlopen natuurlijk?
Uiteraard, meteen volle bak. Nee hoor, ik kreeg het uitdrukkelijke advies niet te gaan lopen. Ook de dag daarna mocht ik slechts loslopen. Dat loslopen was geen probleem, want mijn ‘owt’ komt overeen met loslopen.

Oo wee tee?
Ben je niet helemaal bij of zo? Owt staat voor ouwe wijven tempo, het tempo waarin ik tegenwoordig hardloop. Een gemiddelde van 10 a 11 km per uur. De uitdrukking heb ik overigens niet zelf bedacht, maar Richard, een jeugdtrainer bij AV Triathlon.

Laatste vraag: wat houdt osteopathie eigenlijk in?
Op de site van mijn osteopaat staat het volgende: “Een osteopaat is opgeleid om op zoek te gaan naar de oorzaak van een klacht die kan liggen op plekken waar de patixc3xabnt geen weet van heeft. Apparaten of medicijnen komen er niet aan te pas. De behandeling stimuleert het zelfgenezend vermogen van het lichaam. De osteopaat kijkt naar het functioneren van het gehele lichaam. Er wordt niet alleen gekeken naar de beweeglijkheid van de wervelkolom, maar ook naar de beweeglijkheid van gewrichten, de schedel en de organen. Tijdens de behandelingen zal de osteopaat de bij onderzoek gevonden bewegingsbeperkingen bexc3xafnvloeden. Dit betekent dat hij handgrepen uitvoert op het lichaam, veelal op andere plaatsen dan daar waar de klacht zich bevindt.” Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

Dank je wel voor dit korte vraaggesprek.
Graag gedaan. Maar ehhh .. mag ik wel even 80 euro van je vangen?

Waar slaat dat op?
Nou, de kosten van de behandeling moet ik ook op een slimme manier zien terug te verdienen.

80 euro? Mijn god, dat is een fors bedrag!
Klopt. Gelukkig vergoedt de verzekeraar 75%. Dus met 20 euro ben ik al tevreden.

Ja dahaag, dat is jouw probleem. Tot ziens.
……