Mijn ATB hoort eigenlijk een glanzend frame te hebben, maar in de loop der jaren heeft een vreemde aanslag zich meester gemaakt van het frame. Reinigen met schoonmaakmiddel levert niks op, zelfs niet met een schoonmaaksponsje. De tip om het frame te behandelen met polish is ook al niet succesvol: ik kan wrijven wat ik wil, de aanslag verdwijnt niet.

Daarom mijn oproep: wie weet raad? Zie onderstaande foto’s (klikken mag, moet niet) om het frame wat beter te bekijken. Oh ja, het is geen aluminium-frame.

Nike en (nuttige) gadgets op loopgebied: eerst had je het nike+ systeem met sensor, sportsband en eventueel iPod (huppeldepup) om de loopkilometers te registreren, deze zomer kwam daar het (ietwat dure) sporthorloge met gps bij.

Maar Nike zou Nike niet zijn als men al weer bezig is met het volgende project. Naast hardlopers wil men de steeds groter wordende groep ‘iets minder validen’ (imv-ers) van dienst zijn. De imv-ers hebben namenlijk ook behoefte om hun kilometers te noteren. En zo is Nike aan het ontwikkelen gegaan en brengt men voorjaar 2012 een nike+ rollator op de markt (zie de afbeelding onderaan het bericht).

Even in het kort enkele kenmerken:

• een frame van ultralicht aluminium;
• banden gemaakt van lekvrij polyutheraan;
• 5-spaaks velgen;
• hartslagsensoren in de handgrepen;
• handremmen, zowel aan linker als rechter kant;
• dashboard met dezelfde functies als de Sportwatch: afgelegde afstand, parcourskaart via gps, verbruikte caloriexc3xabn etc. Ook kan de hartslag in de gaten worden gehouden, eventueel via de alombekende borstband. Maar ook extra functies als luchtvochtigheid (belangrijk voor de wat oudere imv-ers), hoogtemeters (kan men nagaan hoe hoog een viaduct is), klok, radio en wifi (zodat aankomst en vertrektijden van de belbus kunnen worden opgevraagd);

Een afbeelding van deze gadget voor de wat minder valide medemens is uitgelekt en uiteraard kan ik het niet laten om die te tonen (klik gerust op de afbeelding voor een groter resultaat).

Verwachte introductie: voorjaar 2012. De verkoopprijs is nog niet bekend.

Via social media las ik over energierepen van nakd, waarbij men hoog op gaf over ‘gezond’, ‘lekker’ en ‘natuurlijk’. Omdat het STL (*) ruimte voor onderzoek had, besloot ik gratis monsters aan te vragen. Nee, het is anders: nakd biedt zelf testmonsters aan en ik had het geluk dat ik gebruik mocht maken van hun aanbod. Ik mocht twee smaken uitkiezen en koos voor ‘apple pie’ en iets met ‘cocoa’, er van uitgaande dat die laatste iets met chocola te maken zou hebben.Uiteindelijk kreeg ik 3 ‘repen’ en een zakje met rozijnen.
De verpakking van de repen ziet er leuk uit, zeg maar speels. En met teksten als ‘nature loves you, baby’ en ‘Hello and thank you to all the Belgians, French, Dutch, Swedes (and Norwegians!) checking out this side of the pack. Hope we spelt everything right’ laat men ook een portie humor zien. Dat mag ik wel, het is allemaal een stuk leuker dan de saaie verpakking van de meeste andere energierepen. Kortom, nakd staat al met 1-0 voor, voordat ik ook maar xc3xa9xc3xa9n hap heb genomen.

Vorige week, na afloop van mijn deelname aan de Henschotermeergames nam ik de eerste reep. Algemeen geldt dat als ik heb gesport, ik in van alles en nog wat trek heb. Zo kan ik dan ook Ice-Tea drinken, terwijl mij dat onder normale omstandigheden echt niet lukt (niet te zuipen die troep, los van het feit dat het funest voor het gebit schijnt te zijn). Omdat ik chocola lekker vind (wat heet, ik ben er dol op) had ik de cocoa-varianten bij mij.
Nou …. laat ik het voorzichtig zeggen … het is dat ik een enorme honger had, maar anders … De helft van de tweede reep ligt nu ergens bij het Henschotermeer zich nuttig te maken als voer voor mieren.
Een paar dagen geleden besloot ik de ‘apple-pie’ variant te eten. Maar ook daar werd ik niet vrolijk van … een kleffe, taaie bedoeling.

Hooooo … voordat men denkt dat de energierepen van nakd niet te vreten niets zijn, het ligt helemaal aan mij. Vorig jaar had ik van Rademaker een paar repen gekregen van het merk Sqeezy. De ‘gelletjes’ van Squeezy vind ik lekker, maar de repen … taaie bedoeling. Het is duidelijk: energierepen en ik, dat is is gewoon geen gelukkige combinatie.

Ik zeg dan ook: koop eens wat energierepen van nakd, alleen al om de verpakking. En kies dan liever niet de cocoa-variant. Overigens hebben ze ook gluten-vrije energierepen, daar schijnt vraag naar te zijn.

Hoe zit het dan met het zakje rozijnen (‘not from a vending machine’)? Nou …. de rozijnen, met citroensmaak, zijn ongelofelijk lekker. Een dikke aanrader, wat mij betreft leveren ze daarvan een hele krat.

O ja, als de definitie van energiereep zodanig ruim is dat een Mars er ook onder valt, is er in ieder geval xc3xa9xc3xa9n energiereep die ik wel lust.

(*): Sporter Test Lab, voor 100% onafhankelijk onderzoek naar artikelen/gebeurtenissen die met duursport te maken hebben.

Mogen wij je namens de A t/m Z Gazet wat vragen stellen over het hardlopen?
Natuurlijk, ik meen dat ik jullie vorig jaar mei ook al eens aan de lijn heb gehad.

Klopt. Loop je nog steeds hard of ben je overgestapt op het roeien?
Ik loop nog steeds hard. Tijdens mijn vakantie heb ik redelijk lekker gelopen, en eenmaal thuis leek het wel alsof het met de dag beter ging. Maar voordat iedereen denkt dat ik nu weer de keien uit de straat ga lopen, je moet alles relatief zien. Volgens mij loop ik nu ongeveer zoals ik twee jaar geleden liep, voordat ik naar de sportarts ging.

Klinkt goed hoor
Dat zal best, maar zoals gezegd is het zeker nog niet top. Okee, tempo’s in het bos gaan lekker en volgens mij ook wel met een fraaie snelheid. Maar dat houd ik geen 5 minuten vol, althans achter elkaar. En wil ik nog eens aan een wedstrijd meedoen, dan moet er toch wel een minuut of 20 in een fors tempo gelopen kunnen worden. Kortom, werk zat.
Daarnaast gaat normaal of langzaam hardlopen ook nog niet zoals ik zou willen. Dus je hoort het, ik ben er nog lang niet.

Wat doe je daar dan aan? Oefeningen?
Oh ja, oefeningen. Goed dat je dat zegt, die moet ik ook maar weer eens gaan doen. Wat mij verder ook is opgevallen: het lijkt alsof ik met mijn rechterbeen mijn lichaam meer omhoog duw in plaats van naar voren. Dat kan verklaren dat het bij wedstrijden lijkt alsof ik zo enorm mank loop. En …. het lijkt alsof ik het linkerbeen, waar ik doorheen zak, naar voren slinger en dat de pas juist langer is dan van het rechterbeen. Dat is heel anders dan ik altijd heb gedacht, waarbij ik er tot nu toe van uitging dat het linkerbeen juist de pas niet af kon maken.
Dit betekent dat ik mij tijdens het hardlopen heel goed probeer te concentreren op het technische lopen. Ik wilde bijna ‘focussen‘ zeggen, maar dat kan na het WK van vorig jaar echt niet meer.

Verder loop ik alleen nog maar op de zogenaamde ‘snelle schoenen’, waarbij ik als het ware zo dicht mogelijk op de ondergrond sta. Gewoon om een lekker gevoel te hebben. Dat betekent dat ik op wedstrijdschoenen loop, of hele lichte trainingsschoenen. Dat moet ook bijdragen aan het verbeteren van het lopen.

Overigens moet ik hierbij wel opmerken dat ik sinds een maand of 2 zo nu en dan plotseling een steek voel, vlak naast de grote pees bovenop mijn voet. En dan niet zomaar een steek, nee net alsof er met een mes in wordt gestoken. Lijkt wel op voodoo … dus wellicht heb ik eens met iemand ruzie gemaakt. Gelukkig heb ik er niet elke dag last van, maar ongeveer 1 of 2 keer per week. Dan kan ik niet anders dan een minuut of vijf wandelen en daarna is het over. Heel vreemd. Ik ga er van uit dat er wat vastzittende peesjes los gemaakt moeten worden.
Overigens krijg ik er niet alleen last van tijdens het lopen … laatst stond ik even te wateren en kreeg ik zomaar last van een steek in de pees. Kwam ik kreupel de bosjes uitgestrompeld, dat moet wel een dom/vreemd/raar gezicht zijn geweest. En nee slimmerikken, ik heb niets anders in de bosjes gedaan dan het legen van de blaas.

Kortom, in dit hersteltempo kunnen wij je bij de halve marathon van Hoogland weer in actie zien?
Zeg, wat gaf ik nou aan? Het herstel gaat langzaam en ik ben er nog lang niet. Dus de kans dat ik in Hoogland aan de start zal verschijnen is net zo groot als dat Feyenoord komend seizoen kampioen wordt. Hoogland is namelijk niet een wedstrijd waar ik gewoon mee wil hobbelen, dan wil ik wel echt hard lopen.

Voorlopig blijf je de loopkilometers maken in het Schothorsterbos?
Klopt, als ik mee zou doen aan de idioterie van foursquare, dat is eigenlijk een moderne variant op ‘kijken wie de grootste heeft’, was ik nu geen major, maar definitief admiral van het Schothorsterbos.

Dank je wel voor het verhelderende gesprek.
Graag gedaan, tot de volgende keer.

(gepubliceerd met toestemming van de A t/m Z-Gazet)

Dit jaar ging de vakantiereis naar de Westkust in Frankrijk, precies daar waar wij twee jaar geleden ook waren geweest. Kortom, bekend gebied en wat betreft hardlopen in het buitenland is dat goed nieuws, want je kan daar prima hardlopen.
Vanuit het huisje kan je naar links en naar rechts. De ene kant levert prachtige bos- en zandpaden, de andere kant levert …. ook prachtige bos- en zandpaden. Verschil zit in het feit dat de ene kant op mooie lange rechte paden biedt waar prima tempo’s op gelopen kunnen worden. Helaas zat er dit keer een enorme grote zwarte hond midden op het pad toen ik die kant op wilde gaan. Mijn ‘hondenfrans’ is niet echt van een hoog niveau en het risico op een hondenbeet wilde ik niet lopen. Dus was het rechtsomkeer en dan maar de andere kant op. Schijterig als ik ben (geen zin in een hondenbeet, danwel een hevig grommende/blaffende hond elke keer achter mij aan) heb ik die kant voor de rest van de vakantie gelaten voor wat het was. Kortom, dat werd vanuit het huisje elke dag naar links.

De bos- en zandpaden die kant op waren prachtig…volop afwisseling wat betreft ondergrond. Dat varieerde van bladeren, steenslag, verhard zand en mul zand, waarbij de laatste nog twee variaties kende: normaal mul zand en zeer mul zand. Maar lopen kon je daar prima. Gedurende de vakantie ging het ook steeds lekkerder … wauw, dat was een tijd geleden dat ik zo lekker heb gelopen.
Overigens moest je bij het hardlopen ook wel uitkijken. Niet zozeer om geen last te krijgen van teken (dat boeit mij dus helemaal niet) als wel dat je niet toevallig bij een verlaten huis of boerderij uitkwam. Want daar liep meestal een hond los en … nou ja, dat mag duidelijk zijn, daar heb ik het niet zo op.
Kortom, lopen ging de meeste dagen lekker en dat lag echt niet alleen aan de meegenomen hardloopschoenen. Fraai gevoel: als je over het droge mulle zand liep en achterom keek zag je stofwolken. Dan heb je toch echt wel het gevoel dat je lekker loopt. Overigens leverde het stoffige zand wel elke keer smerige sokken op…dat is weer eens wat anders dan door de regen doorweekte sokken die je in Nederland wel eens hebt.
Nu hopen dat het lekkere loopgevoel in Nederland behouden blijft en dat ik wellicht dit jaar nog ergens eens flink hard kan lopen.

Oh ja, stomme actie van mij: ik had mijn de Nike sportsband vlak voor vertrek in de pc geplugd om op te laden. Je raadt het al: eenmaal in Frankrijk aangekomen kwam ik er achter dat ik die was vergeten. De gelopen kilometers zijn dit jaar niet gelogd, net zoals vorig jaar trouwens. Dummy!!!

Hieronder een korte vakantie-impressie…

Het STL (*) heeft zich de afgelopen tijd bezig gehouden met een sokkentest. Een sokkentest, wat nou weer? Niet zomaar ‘gewone’ sokken, maar compressiekousen, welke tegenwoordig gemeengoed zijn in hardloopland. Jaren geleden heb ik xc3xa9xc3xa9n van de eerste versies van de Herzog-sokken gehad. Dat waren nog van die vleeskleurige gladde sokken die je met enorm veel moeite moest aandoen. De sokken zagen er niet uit: zeg maar het soort mongoloxc3xafde broertje van het ouderwetsche corrigerend bejaardenondergoed. Je had echt het gevoel dat je stiekem in een oude panty van Grootje hardliep. Niet verwonderlijk dat ik er alleen in het donker mee liep en bij voorkeur op afgelegen polderwegen. Ook het feit dat de sokken heel glad waren en je nog een paar extra gewone sportsokken aan moest doen om niet door de loopschoenen te schuiven zorgde voor een duidelijk waardeoordeel: een nul!!

Niet veel later kocht ik sokken van X-socks … die hadden het voordeel boven de Herzog-sokken dat ze eenvoudiger aan te trekken waren en dat zij er iets beter uitzagen. Ik had toen de keuze uit wit en wit. Sommigen vinden dat lekker fris, ik vond het eigenlijk nog steeds niets. Het pascomfort van de X-Socks was vergelijkbaar met die van strakke voetbalsokken. Aangezien ik jaren heb gevoetbald durf ik die vergelijking wel te maken. Tijdens het hardlopen heb ik die sokken 2 x gedragen, daarna voornamelijk na het lopen als ‘herstel’. Oordeel: slappe hap, maar wel lekker om na afloop van een zware hardlooptraining als herstel te dragen.

De afgelopen jaren liet ik mijn kuiten vrij klapperen tijdens het hardlopen: enkelsokken of gewoon blootvoets in de schoen is toch het lekkerste. Maar in het kader van ‘proberen van het loopprobleem af te komen‘ moet je eens wat proberen. Door Jomanda ingestraald water of balansbandjes … mwhoa. Sinds kort heb ik compressiekousen van CEP, in de neutrale zwarte kleur. Eerste indruk: comfortabele sokken. De sokken trekken minder lastig aan dan de Herzog sokken, maar wat lastiger dan de X-Socks. Eenmaal om de kuiten, geven de sokken goede ondersteuning: je voelt de sokken zitten, zonder dat de sokken strak aanvoelen.
Maar hardlopen met sokken vind ik niks. Mijn kuiten willen duidelijk ‘vrij kunnen klapperen’ en die vrijheid geef ik ze. Na afloop van de training doe ik de sokken aan: dan gebruik ik ze als herstel en mijn kuiten voelen na een paar uur minder vermoeid aan. Conclusie: prima investering.
Overigens zijn de sokken ook goed te gebruiken bij het voorkomen dan wel herstellen van blessures en om sportprestaties te verbeteren. Kortom voor elke sporter wat wils.

Omdat het onderzoeksbudget van het STL (*) aan de krappe kant is heb ik mij beperkt tot de CEP-sokken. Uiteraard ben ik mij bewust van het feit dat de Herzog-sokken inmiddels een ontwikkeling hebben doorgemaakt, dat de X-Socks allicht ook wat strakker zullen zijn en dat er inmiddels vele andere merken op de markt zijn. Mochten die zich aangesproken voelen … het STL (*) staat altijd open voor een objectieve test.
Ik weet nu al dat er vanuit het Herzog-kamp kritiek zal komen dat de kuiten op 6 plaatsen opgemeten moeten worden voor een echt goed resultaat van de sokken. Dat zal wel, maar dat is ook meteen het minpunt …. Het feit dat velen met volle tevredenheid sporten met alternatieven (t.o.v. Herzog) zegt ook weer genoeg over de alternatieven. Ja toch, anders zou men daar niet mee sporten.

(*) Sporter Test Lab

N.B.: een actiefoto met de sokken is (nog) niet voorhanden.

Hardlopen en een goed doel, een combinatie die je steeds vaker tegenkomt. Denk aan hardlopen voor KWF, KiKa, Pink Ribbon of hartstichting en alle andere goede doelen die ik hier niet heb genoemd, dan wel ‘het verkleed hardlopen’ (paashaas, papegaai, …) door diverse bikkels. De Roparun is zelfs het meest bekende evenement dat aan een goed doel is verbonden.

Ook mijn dochter gaat voor een goed doel lopen. Op tweede paasdag, 25 april, wil zij de 5 km tijdens de Jaarbeurs Marathon hardlopen. En voor zij aan de start verschijnt wil zij zoveel mogelijk geld ophalen voor Only Friends, een sportclub voor alle kinderen en jongeren met een lichamelijke of verstandelijke beperking of een chronische ziekte.

Forse bedragen vraagt zij niet, maar met het uitgangspunt ’1 euro per te lopen kilometer’ hoopt zij dat velen een bedrag van 5 euro over maken. Klein bedrag, groot plezier.
Zelf zal zij, naast de nodige trainingskilometers, ook haar maandelijkse toelage bij het bedrag storten, dus het is zeker geen actie om haar eigen rekening te spekken.

Mooi zou zijn als zij voor elke kilometer 100 euro op weet te halen, dus bij elkaar 500 euro. Daarvoor zijn nog enkele ‘giften’ nodig ….

Zie voor veel uitgebreidere informatie haar verhaal. Ik zeg: doen storten!!

Een paar dagen geleden schreef ik dat ik mee heb gedaan aan een atb-clinic. Beetje in georganiseerd verband door het bos raggen. Heerlijk.

Tijdens de clinic gebeurde iets opmerkelijks. Op een bepaald moment reden wij over een zandpad, type ruiterpad maar dan niet helemaal omgewoeld door paardenhoeven. Naast het zandpad lag een gewoon fietspad, van asfalt en niet van schelpen of gravel zoals je in de bossen wel eens tegen komt. Wij deden flink ons best om vaart te maken en, minstens zo belangrijk, te houden. Op een bepaald moment zie ik in mijn rechter ooghoek een fietser op het fietspad langzaam voorbij komen. Op een gewoon uitziende fiets en de persoon trapte als het ware ‘in slow-motion’. Toen ik goed keek herkende ik die vent… Iets eerder waren wij een weg over gestoken en daar stond hij ook. Een oude baas met zijn e-bike (officieel heet het zelfs een Pedelec). Deze vent wilde nu kennelijk even indruk maken op de bejaarde vrouwtjes uit zijn groepje en trapte ons er uit … uiteraard met vol ondersteunend vermogen uit zijn elektronische motor.
Een paar honderd meter verder was het over met opa Bakema … hij stopte met trappen. Waarschijnlijk toch teveel inspanning of zijn voorraad elektriciteit was op. Voor hem was het waarschijnlijk een topdag; met zijn kant van het verhaal zal hij wel flink hebben gescoord bij de dames.

Maar het is 3 x niks, een e-bike dan wel Pedelec. Echte mensen fietsen met eigen kracht en niet met hulpmiddelen. En gaan al helemaal niet stoer doen met zo’n nepfiets!