Eind 2010 ging het hardlopen redelijk: niet echt goed, maar in ieder geval beter dan de maanden er voor. Ik gaf het al eerder aan, het zal te maken hebben gehad met sneeuw waarop ik nou eenmaal lekker loop. Begin januari verdween de sneeuw en ook het lekkere loop-gevoel. Ik had zo nu en dan wel een goede dag, maar de dagen waarop het minder goed ging wat betreft het hardlopen hadden duidelijk de overhand. Dat ik ondertussen ook nog een keer mijn enkel verzwikte deed het loop-plezier ook al geen goed.

Het grote probleem met het lopen is dat ik geen kracht in het linkerbeen lijk te hebben. De eerste minuten loop ik nog wel redelijk, daarna lijkt er een soort blokkade op te treden. En bij minuten moet je denken aan 2 minuten, dus echt spectaculair is die tijd ook weer niet. Of het nu enkel is, de knie, bovenbeen, heup of (onder)rug … er valt niet aan te geven waar het probleem vandaan komt. Wandelend heb ik nergens last van, en onderzoeken vinden altijd plaats zonder inspanning (wees eerlijk: hoe kan ja al hardlopend onderzocht worden?), dus dat ‘men’ geen oplossing kan vinden is niet zo vreemd. Bij de kleinste loop-inspanning, een beetje dribbelen, voel ik al duidelijk dat ik door het linkerbeen zak. In ieder geval … dat er geen kracht in het linkerbeen aanwezig is.
Doe dan krachtoefeningen voor het linkerbeen zal een slimmerik kunnen opmerken. Dat zou kunnen, ware het niet dat dat de oorzaak van het probleem niet zal aanpakken. Los daarvan: mijn linkerbeen is nu al een stuk dikker dan het rechterbeen. Ziet er niet uit, nog even en mijn linkerbeen is 2 x zo dik als mijn rechterbeen.

Laatst sprak ik mijn broer, fysiotherapeut van beroep, en ook hij kan niet zo maar een oplossing bedenken. Het enige dat hij uit kon brengen was ‘een slap been, je moet eens viagra proberen, dat schijnt je van een slappe af te helpen‘. Onder het motto je weet maar nooit en slechter dan dit kan het toch niet worden besloot ik mijn heil te zoeken in de blauwe pillen. Echt moeilijk is daar niet aan te komen, wekelijks krijg ik wel enkele mailtjes met ‘speciale aanbiedingen’ (en niet alleen voor blauwe pillen).

Toen de pillen waren afgeleverd kon het experiment beginnen. Aangezien mijn linkerbeen een groot loopprobleem geeft besloot ik maar meteen twee (2!!) pillen in te nemen. Nou …. van een slap linkerbeen had ik geen last meer. Maar om nou te zeggen dat het lopen goed ging … als ‘bijwerking’ had ik last van een stijve lul vergroot lichaamsdeel waar je niet makkelijk mee kan hardlopen (ook geen gezicht in een strakke legging).

Conclusie: experiment mislukt. Toch maar verder zoeken in de reguliere (sport)medische wereld. En voor de liefhebbers: ik heb nog een doos blauwe pillen over, gratis af te halen.