Dan ben je geopereerd aan de enkel, is na 2 dagen het verband er af gehaald en dan … dan volgt het herstel. Hieronder een impressie van dat herstel.

Eenmaal het verband er af, voel je je ook meteen ‘bevrijd’, zonder dat je nog veel kan doen. De krukken zijn hard nodig, maar ik probeer uiteraard kleine stukjes zonder krukken door huis te schuifelen. Van de eettafel naar de keuken of naar de woonkamer. Dat soort werk, stukjes van hooguit 5 meter. Overigens zal dat best wel een grappig gezicht zijn, want om mijn enkel te ontzien zet ik de linkervoet haaks op het lichaam. Ik loop dus eigenlijk met de voeten in de 9-uur stand. Op die manier hoef ik met de linker enkel geen afwikkelbeweging te maken en is het niet pijnlijk. Want dat had de chirurg duidelijk gezegd: ik mocht de enkel belasten tot aan de pijngrens. Of beter, ‘zolang het geen pijn doet’.

Een mooie inspanning is het traplopen, deels met krukken en voor een deel mijzelf via de trapleuning naar boven trekkend. Man o man, wat een gepruts elke keer. Maar ik heb het steeds gered zonder een keer van de trap te stuiteren dan wel een traptree te missen. En dan het doucheverhaal. Vijf dagen lang mocht ik zogenaamd niet douchen, maar daar houden wij ons niet aan. Gewapend met een plastic zak en een rol tape duik ik de zondag de badkamer in. Voet in de zak, tape er omheen en wassen maar. Dan blijkt dat mijn keuze voor een grote AH-zak niet zo slim was…bijna een halve rol tape moet ik gebruiken om de boel helemaal waterdicht aan het been te krijgen. In de ‘wat te doen na de operatie’-brochure staat duidelijk dat de wond niet nat mag worden i.v.m. infectiegevaar. En als er iets is waar ik niet van houd is het wel een infectie. De dagen hierna gebruik ik een gewone pedaalemmerzak, dat tape-t (lees als ‘teept’) toch een stuk makkelijker aan het been vast. En na de vijfde dag mag de wond nat worden, dus dan kan ik weer ouderwets zonder hulpmiddelen onder de douche.

Op dinsdag ga ik voor het eerst naar buiten, mee met een rondje de hond uitlaten. Ik het het geluk dat het in het weekend heeft gesneeuwd, dus de paden liggen bedekt met een laagje sneeuw. Geen verse, maar van die aangestampte sneeuw waar je mooi op kan uitglijden als je niet uitkijkt. Laat staan als je daar met twee krukken over gaat wandelen. Het wandelen stelt niks voor, maar na afloop heb ik toch een drijfnatte rug. Kennelijk is het toch veel inspannender dan gedacht. Dat is ook zo’n beetje de laatste keer geweest dat ik de krukken heb gebruikt. Binnen in huis loop ik alles al zonder krukken, en de kleine stukjes buiten kan ik zonder krukken ook wel af.

Allemaal positieve berichten, maar aan het einde van de dag voel ik de enkel meestal wel. Kortom, ik moet het nog niet te gek maken. Wel gaat het wandelen van de ’9 uur stand’ steeds meer over in de ’12 uur stand’, dus ik waggel steeds minder als een manke eend door het huis en over straat. Op zondag, na ruim een week, kan ik standaard in de 12-uur stand wandelen.

De huidige stand van zaken, bijna twee weken na de kijkoperatie, is dat ik mij redelijk goed kan bewegen. De enkel is nog steeds dik, dat valt mij echter wel tegen. Ik had verwacht dat de zwelling na anderhalve week wel minder zou zijn. De dikke enkel is licht gevoelig en zorgt er voor dat ik de enkel nog niet helemaal normaal kan gebruiken. Van de bevriende fysio Marijn heb ik enkele oefeningen gekregen om thuis uit te voeren en dat doe ik elke dag. Nou ja, de intentie is er om het elke dat te doen. Voor de rest kan ik nog niet zeggen of de operatie is gelukt. Als de hechtingen zijn verwijderd (dat gebeurt binnenkort) en de zwelling weg is, zal ik waarschijnlijk kunnen aangeven of de operatie heeft geholpen. Hardlopen? Mwhoa, daarmee wacht ik nog wel even. Op de ATB zal ik binnenkort wel weer de nodige kilometers maken, maar ik wacht wel tot de temperatuur boven nul is. Want ik weet uit ervaring dat je, als hardloper die zo nu en dan eens fiets, het al snel koud krijgt. Dit omdat ik geen speciale fietskleding heb en gewoon met hardlooplegging/-jasje en -schoenen mij op de ATB afbeul.

Een ding weet ik wel. Als ik straks zonder klachten kan hardlopen, dan … dan … dan … zal iedereen nog wat beleven (van opwinding ga ik er bijna van stotteren).

Wie denkt dat hier een ‘zielig’ bericht volgt mag meteen wieberen en de site van de prive/story bezoeken, dan wel hier een bezoekje aan brengen. Hieronder beschrijf ik hoe het er aan toe kan gaan bij een kijkoperatie van de gewone man. Regelmatig lees je over een kijkoperatie bij voetballers en meestal zijn dat juichverhalen. Zo van: het is een ingreep van niks en vrij snel daarna kan de sporter weer aan de slag. Maar hoe gaat dat in de praktijk? Beter gezegd, mijn praktijk.

De voorpret begon twee dagen van te voren toen ik werd gebeld dat ik mij om 10 uur in het ziekenhuis moest melden. Iets te positief vroeg ik of ik dan tegen 11 uur aan de beurt zou zijn (uurtje wachten leek mij een prima periode). Het antwoord was ‘nou als alles meezit bent u om 11 uur aan de beurt, reken eerder maar op half 12‘. Op de dag zelf meld ik mij om 10 uur bij de afdeling, waarna ik in een wachtruimte mag plaatsnemen. Na een uur word ik gehaald, mede omdat men mij enigzins was vergeten, en krijg een korte uitleg over hoe en wat en wordt verteld dat ik gepland sta voor 12.35. Een kleine tegenvaller, nog anderhalf uur wachten. Hmmm, zouden topvoetballers ook zo lang moeten wachten?
Iets na twaalf uur trek ik een ziekenhuispyjama aan, je weet wel, zo’n sexy jasje met knopen aan de achterkant. Daarna ga ik het bed inliggen en voel snel dat het geen Tempur matras is (of een vergelijkbaar goed matras). Tegen half één komt er één zuster de zaal op en dan weet je dat dat geen goed teken is. De zuster vertelt dat de operatie wordt uitgesteld omdat er een ‘spoedje’ tussen komt. ‘Vast een voetballer’ of ‘het is lunchtijd’ zijn twee hele foute gedachten die heel kort door mijn hoofd schieten.

Na een uurtje wachten is het dan toch eindelijk zover, ik word naar de O.K. gerold. Eerst krijg ik een fraai mutsje op. Ja ook dat is nodig al ben je zo kaal als wat. Het heeft iets te maken met hoofdschilfers. Dat ik armschilfers of andere lichaamsschilfers kan hebben maakt kennelijk niet uit, alleen de schedel moet bedekt zijn. Ik krijg een ruggenprik (voor de mensen die een warm gevoel krijgen van medische termen, het heet ook wel een spinale anesthesie) en als die werkt gaat de chirurg aan de slag. Via een scherm kan ik de verrichtingen volgen en ik vind het razendknap wat men kan. De chirurg kijkt zelf ook op het scherm en weet blindelings de weg te vinden in mijn enkel. Op het beeld verschijnen zwart/wit beelden (geen verlichting in de enkel) en alles ziet er goed uit. Tien minuten lang hoor ik alleen maar juichende verhalen over de binnenkant van mijn enkel. Dat is eigenlijk niet helemaal wat ik wil horen, want het is wel de bedoeling dat er ‘iets’ wordt gevonden. Maar even later is er ‘iets rafeligs’ bij het kraakbeen zichtbaar. Dat wordt weg gehaald en weer iets later is het loszittende stukje bot in beeld. Dat deel zit overigens nog aan één hoekje vast, maar het wordt snel losgeknipt. Mooi om te zien hoe er een soort grijper in beeld komt die dan de juiste stukjes kraakbeen en bot losknipt en weghaalt. Razendknap allemaal, want probeer zelf maar eens met de webcam op het hoofd een tosti te maken terwijl je op een beeldscherm kijkt. Wedden dat je dat niet lukt? Althans niet netjes.

Tijdens de operatie zie ik dat mijn hartslag tussen de 45 en 50 ligt (lekker relaxt) en dat de bloeddruk ook op een normaal nivo ligt (dan hoeft daar ook niet over gezeurd te worden). Hechtingen er in, pak drukverband er om heen en het is achter de rug. Om 14.15 rol ik de uitslaapkamer in. Ik ben vanaf mijn middenrif helemaal gevoelloos, het is duidelijk dat de ruggenprik zijn werk goed doet. Om half 4 zit de verdoving (‘het blok’ voor de kenners) tot aan mijn heup en mag ik terug naar zaal. Daar krijg ik eindelijk te eten en te drinken. Naar huis mag ik pas als ik naar de wc ben geweest en de verdoving helemaal is uitgewerkt. En dat duurt … en duurt … en duurt … Pas tegen kwart voor 7 (‘s avonds dus) is de verdoving overal uitgewerkt en kan ik mijn dopingplas inleveren. Dat gaat allemaal goed en daarna is het zo snel mogelijk naar huis. De dag heeft wel lang genoeg geduurd.

En verder? Na 48 uur mag het verband er af. De wond ziet er fraai uit en nu is het een kwestie van ‘met beleid’ de enkel belasten. Voel ik pijn tijdens wandelen dan is het nog steeds krukkentijd. Eind februari moet ik mij voor controle melden en ik ga er van uit dat ik dezelfde dag nog mijn eerste hardloopkilometers kan maken.

Ik kan en durf veel, maar actiefoto’s van de kijkoperatie zelf heb ik niet. Vandaar dat ik mij beperk tot één foto die een paar uurtjes na de operatie is genomen.

Wie kent ze niet, de zogenaamde geheime of verborgen boodschappen dan wel complottheorieën: luister een muzieknummer achterstevoren en je hoort heel duidelijk een melding (is mij nooit gelukt om dat te horen, daar moet je een levendige fantasie voor hebben). Of een afbeelding waarin iets zichtbaar is als je op je kop gaat staan (dan wel de foto op de kop zet). Of als je alle eerste letters van de hoofdstukken van een boek op een rijtje zet. Dan wel dat men uit telefoonberichten van het Witte Huis kan opmaken dat de aanslag op de Twin Towers het werk is van de Amerikanen zelf.
Daar kan het volgende aan worden toegevoegd: tijdens het maken van een scan van mijn linkerenkel was op een bepaald moment een spook te zien (lachend, ook dat nog):

De fysiotherapeut dacht aan een loszittend stukje bot, de sportarts dacht bij een second opinion aan een lozittend stukje kraakbeen en de 28 december gemaakte mri liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Op onderstaande foto is duidelijk te zien dat er een stukje bot los zit.

Zie je het niet? Nog eens heel goed kijken! Dat de radioloog nog enkele andere ‘aandachtspunten’ op de scan zag is volgens de orthopeed en manueel therapeut van Mediferia niet belangrijk. Één ding is duidelijk: dat stukje bot hoort daar niet te zitten en moet weg. Hoe is nog niet duidelijk, ofwel via een kijkoperatie ofwel via een klein sneetje (kennelijk is daar verschil tussen). En ook de termijn waarbinnen dat kan plaatsvinden is onduidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat het onderzoek laatst in de Volkskrant van een gemiddelde operatie wachttijd van één week absoluut uit de lucht is gegrepen. Maar het stukje bot gaat er uit en wel in 2012 (desnoods doe ik het zelf … nou ja, bij wijze van spreken dan).