Het Henschotermeer is een zandplas waar je ideaal sportevenementen zou kunnen organiseren. Los van de toertochten als er ijs ligt, of langlauftrainingen (jawel, in het zand) dan wel de dagelijkse rondje renners, gebeurt er weinig, terwijl je daar zo fraai een off-the-road triatlon of run-atb-run zou kunnen organiseren.
De mannen van we-link proberen daar enigszins verandering in te brengen en organiseren sinds 2010 de Henschotermeergames. Niks ‘boomstammen gooien’ of andere sterke mannen zaken, maar gewoon duursportonderdelen, met voor mij de ‘run-swim-run’. Excact een jaar geleden zwom ik voor het laatst en dat was te merken, maar daarover later meer.

Overigens was de run-swim-run gewijzigd in een swim-run-swim-run omdat het water koud was (men was bang dat minder geoefende zwemmers wellicht kramp zouden krijgen) en er ‘stroming’ stond. Denk bij het woord ‘stroming’ en Henschotermeer nou niet direct aan spannende omstandigheden, het ging over het feit dat door de wind een boei niet op de plaats bleef liggen. En nee, men was niet bang dat de zwemmers door de harde wind zouden afdrijven. In plaats van xc3xa9xc3xa9n keer 500 meter zwemmen mochten wij nu twee keer 250 meter zwemmen. Met als gevolg twee keer met je natte poten voeten vol zand in hardloopschoenen.

Bij de start stond iedereen op een lange rij en na het startschot probeerden de meeste zwemmers zo dicht mogelijk langs de (denkbeeldige) lijn te zwemmen. Omdat mijn zwemkunsten niet hoog aangeslagen worden besloot ik uit eigen veiligheid meer aan de buitenkant te zwemmen. Bij de eerste slagen dacht ik ‘waar ben ik aan begonnen’, want het ging voor geen meter. Ik kwam niet in de zwemslag en ploeterde het eerste zwemdeel door. Alleen op de ‘terugweg’ kon ik wat borstcrawl slagen maken.

Vervolgens lopen … had ik de afgelopen weken tijdens de trainingen het gevoel dat het goed redelijk ging, daar was gisteren niet veel van te merken. Proberen een beetje soepel te lopen ging niet en met het rechterbeen duwde ik mij meer omhoog dan naar voren, ook al probeerde ik dat tegen te gaan. Daarnaast zaten de schoenen niet lekker. Overigens ging het lopen wel beter dan vorig jaar, dus zo slecht ging het ook weer niet. Na xc3xa9xc3xa9n rondje hardlopen moest je weer zwemmen en hierbij had ik het gevoel dat het beter ging dan de eerste zwemsessie. Van enige kou van het water was niks te merken. Wel was de boei bij het keerpunt weg gedreven (daar was die veradelijke stroming dus). Om het keerpunt aan te geven stond er een medewerker van de organisatie aan de kant te schreeuwen roepen wanneer je mocht omkeren.

Na het zwemmen snel schoenen aan, nu een ander paar, de aloude Kalenji en een shirt. Het lopen leek ook nu iets beter te gaan dan de eerste ronde. Terwijl ik net was begonnen met hardlopen waren de snelste deelnemers al bijna bij de finish … netjes hoor, die gasten die zowel snel kunnen zwemmen als lopen. Na ruim een half uur kwam ik over de finish. Volgend jaar gaat dat beter en dan zal ik zeker vooraf een paar keer in het Henschotermeer gaan zwemmen. Maar dat is pas volgend jaar, voorlopig kan het zwembrilletje weer de kast in.

Het Henschotermeer lag er fraai en rustig bij.

Op weg naar de zwemstart.

Na afloop eerste zwemonderdeel.

De eerste loopronde zit er op, nu weer zwemmen.

De eerste foto is van mijzelf, de andere foto’s heb ik van deze reportage geplukt.

Wat mij betreft worden er meer duursportevenementen georganiseerd bij het Henschotermeer … een herfst/winter versie van een run-atb-run, dat kan daar prima.

---

En dan even iets heel anders. Kan iemand mij uitleggen waarom er bij de toiletten bij het Henschotermeer geen wc-brillen zijn. Althans niet bij het heren toiletten. Als je vlak voor een wedstrijd nog wat overbodige ballast wilt lozen moet je nu een beetje boven de pot hangen … meteen kramp in de bovenbenen (en bedankt). En als je een beetje kracht zet dan zijn de schoonmakers niet blij. Eigen schuld denk ik dan …