Ik maak bijna nooit reclame voor een hardloopwedstrijd, maar voor de Winterloop in Woudenberg maak ik graag een uitzondering. Dat heeft te maken met het feit dat ik ooit in dat prachtige dorp heb gewoond en aan de eerste twee edities nog als Woudenberger heb meegedaan. Daar kan ik mij niet veel van herinneren, maar via de plakboeken weet ik dat ik in 1988 meedeed aan een ruime 10 km door de omliggende bossen. Tijd? Weet ik niet, lijkt mij ook niet zo boeiend.
In de loop der jaren is de Winterloop uitgegroeid van een ‘kleinschalig evenement’ tot een zeer goed georganiseerde grote loopwedstrijd. Deze loop werd altijd op de tweede zaterdag van het jaar gehouden, tegenwoordig op de eerste zaterdag, behalve als het 1 januari is (soms komt 2 januari ook niet goed uit), dan schuift men door naar de tweede zaterdag van het jaar. Vele regionale lopers zetten deze loop blindelings in hun agenda. Terecht, want naast de perfecte organisatie, biedt de Winterloop parcoursen voor elk type loper. De wegatleten kunnen zich uitleven op een 10 engelse mijl (voor de mindere rekenaars, dat is 16,1 km), crossliefhebbers buffelen 10 of 5 km in de bossen ten westen van Woudenberg.
Vroeger (‘o o opa gaat weer vertellen’ hoor ik u al denken) waren er ook andere afstanden. Door de jaren heen kon men 7, 10, 14, 15 km en zelfs een keer een halve marathon lopen, maar de laatste jaren is het vaste prik: 16,1 km over de weg en 10 km en 5 km door het bos.
De keer, dat was overigens 1995 zie ook een foto hieronder, dat men een halve marathon door de bossen hield (2 rondjes van 10,5 km) stonden de azijnpissers op hun achterste benen met het argument dat een cross nooit zo lang mag zijn. Kom op mensen, in Woudenberg liep men gewoon voor en was het xc3xa9xc3xa9n van de eerste trailruns. Zo kan je het ook bekijken. Ik vond het toen in ieder geval een prachtige halve marathon.
Omdat de 2012-versie een jubileumversie is, de Winterloop wordt voor de 25-ste keer gehouden, is er ook een jubileumafstand: eenmalig hebben de lopers de mogelijkheid 25 km hard te lopen middels een aanloopronde door het dorp, waarna men via de noordkant de bossen van Den Treek op zoekt. Het lijkt mij een ideale afstand voor de kilometervreters en zeker de mensen die een voorjaarsmarathon op hun planning hebben staan moeten ‘Woudenberg’ lopen, puur en alleen al om te kijken hoe ver men is in de voorbereiding.
Valt er dan helemaal niks te mekkeren over de Winterloop? Dat is men niet van mij gewend. Vooruit: de herinnering is al jaren niks. Na afloop kan de deelnemer een kop erwtensoep krijgen. Me hoela, elke Jan Boerenlul die de kantine betreedt kan ‘gewoon’ erwtensoep halen bij de ‘dames van de erwtensoep’. Kortom, er is geen herinnering.
Er waren jaren dat je een finishfoto thuis gestuurd kreeg en het leuke daarvan is dat je jezelf door de jaren heen kan zien: leuk om steeds andere loopomstandigheden en kledingtrends te zien. Daar heb ik ongeveer 10 maanden geleden een blogje over geschreven, maar die is dankzij het vakwerk van weblog (enorme klootzakken) verdwenen. Was destijds wel grappig om te zien hoe de fotograaf op een trappetje (een verhoging dus) foto’s van elke finisher maakte. En als de brandweer van fototoestel moest veranderen als het rolletje vol was. Dat was ook een superprestatie hoor. Het lijkt mij, in de huidige digitale tijd, niet al te moeilijk om weer voor elke finisher een foto ter beschikking te stellen … downloaden kan iedereen wel. Het is maar een idee (zomaar gratis en voor niets, zonder kosten van een duur consultancybureau).
Beter dan de erwtensoep in ieder geval. Of, omdat het een jubileum is, een beker chocolademelk. Hoewel dat laatst wel weer een goede hersteldrank schijnt te zijn.
Maar goed, het mag duidelijk zijn: ik beveel van harte de winterloop aan (sorry, ik krijg er niet voor betaald, dus ik noem de sponsor niet). Daarom: meedoen op 7 januari 2012 met de Winterloop in Woudenberg!
Meer dan 20 keer stond ik aan de start en uiteraard kan ik vele herinneringen ophalen (‘weet je nog die keer toen de elfstedentocht tegelijkertijd werd gehouden’ of ‘wat een zeikweer was het in …’), maar ik beperk mijn terugblik tot slechts enkele afbeeldingen uit de ‘oude doos’ (lees: het fotoboek met echte foto’s en krantenknipsels):

1988: start eerste editie (nummer 544, juist …).

1990: de eerste jaren kreeg je een oorkonde. Let op: handgeschreven, dat kon toen nog met een overzichtelijk deelnemersaantal. En toepasselijk gesponsord door Uniekaas.

1992: alle afstanden startten tegelijk, hier de kopgroep na ongeveer 300 meter (derde van links, juist …).

1995: finishfoto als herinnering van de ‘zware’ halve marathon (trailversie).

1996: ijskoude versie op de dag van de laatste elfstedentocht (links op de foto, juist …).

1996: kop boven een interview dat ik met “De Woudenberger” had. Het gehele interview laat ik voor wat het is (kom op mensen, dat is 16 jaar geleden!)